ใจกลางป่าลึกซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นซากหินผุกร่อนขนาดใหญ่น้อยเรียงรายสุดลูกหูลูกตามาพร้อมกับบรรยากาศวังเวงของอาณาเขตแห่งเคียวดะ ชนเผ่าซึ่งยังคงเป็นปริศนาและไร้ตัวตนสำหรับมนุษย์โลกผู้ซึ่งมองตัวเองใหญ่กว่าสิ่งอื่นใดเสมอ


มือบางกรีดหน้าหนังสือสีอำพันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่สายตากราดมองแต่ละบรรทัดด้วยความตั้งใจโดยไม่มีทีท่าที่แสดงถึงความเบื่อหน่ายเลยแม้แต่น้อย โทมะมักจะเป็นเช่นนี้ทุกครั้งถ้าหากเจ้าตัวได้จับต้องหนังสือสักเล่ม สิ่งรอบกายอื่นใดนอกเหนือจากนั้นก็ดูจะไม่มีความหมายไปชั่วพริบตา เฉกเช่นเดียวกับโทโมฮิสะในตอนนี้


ชายหนุ่มกดยิ้มเพียงข้างในขณะที่ยืนกอดอกพิงไหล่กับบานประตูห้องที่เปิดอ้าทิ้งไว้อย่างเป็นอิสระ โทมะยังคงใส่ใจกับหนังสือเล่มหนาโดยหารู้ไม่ว่ากำลังมีผู้บุกรุกคุกคามทางสายตาอย่างเงียบเชียบ


"ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโกรธข้าอยู่ แต่ไม่เห็นต้องทำเมินกันถึงขนาดนี้เลยนี่โทมะ หนังสือเล่มนั้นเจ้าอ่านจบรอบที่สิบแล้วทำไมข้าจะไม่รู้" ผู้นำชนเผ่าแห่งเคียวดะเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี แต่อีกคนที่นั่งอยู่ในห้องของตนยังคงนิ่งเฉย แต่จะให้บอกว่าไม่ได้ยินไม่ได้เห็นอะไรก็คงจะไม่ถูกนักทีเดียว


"ในเมื่อเจ้าก็รู้ตัวแล้วนี่ แล้วยังจะมาวุ่นวายกับข้าให้เสียเวลาครอบครองโลกของเจ้าทำไมโทโมฮิสะ"


"วาจาเหน็บแนมเยี่ยงนี้ เห็นทีข้าคงมาผิดเวลาเสียแล้วกระมัง"


โทโมฮิสะยังคงอารมณ์ดีอยู่ได้แม้อีกฝ่ายจะหมางเมินอย่างตั้งใจ ชายหนุ่มหันตัวกลับแต่ก็ต้องหยุดไว้เพียงแค่นั้นเมื่อคนที่อยู่ในห้องเอ่ยขึ้นมาทั้งที่สายตาไม่ได้ละจากบรรทัดหนังสือเลยแม้สักเสี้ยววินาที


"เจ้าขึ้นมาเพราะเรื่องของเด็กคนนั้นสินะ"


ชายหนุ่มยังคงเงียบ แต่คราวนี้ดวงตาคมและกลมโตของโทมะเป็นฝ่ายตวัดขึ้นมองอีกคนอย่างแน่วนิ่งก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน


"ข้าขอ เด็กคนนั้น เจ้าอย่าทำร้ายเขาเลยนะ"


โทโมฮิสะเงียบไปอีกครั้งก่อนจะเอียงหน้าหันมาตอบพร้อมกับรอยยิ้มกดลึก


"ตามใจเจ้าสิ ข้าเคยขัดใจเจ้าได้ที่ไหน"


ผ้าคลุมไหล่สีดำหนาสะบัดไปตามแรงลมก่อนที่คนตัวสูงจะจากไปอย่างเงียบกริบ โทมะถอนหายทำปากยื่น มือขาวพับปิดหนังสือลงราวกับว่ามันหมดความน่าสนใจเพียงแค่นั้น เด็กหนุ่มหมุนตัวไปกอดพนักเก้าอี้พร้อมกับใช้นิ้วเขี่ยปลายไม้เบาๆ


"เจ้าน่ะ ขัดใจข้าตลอดเวลาล่ะไม่ว่า อีตาบ้า-"

..
..

เวลาบ่ายคล้อยที่หมู่บ้านอุเอะโนะอิจิยังคงเงียบสงบเช่นเคย คาซึยะเดินก้มหน้าก้มตาเข้าเขตหมู่บ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกคล้ายกับว่าสมองของเขาตอนนี้กำลังหนักอึ้งไปหมดจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น เด็กหนุ่มเงยหน้ายิ้มให้กับชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเป็นระยะจนกระทั่งมาถึงลานกลางหมู่บ้านโดยที่เขาเองไม่ทันจะรู้ตัวด้วยซ้ำ


คาซึยะไม่รู้ตัวเลยว่าต้องมาเผชิญหน้ากับอาคานิชิ จินรวดเร็วขนาดนี้


ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยเมื่อมองสบตากับดวงตาคมกริบที่คงจะรู้ตัวอยู่แล้วว่าเขากำลังจะมา คาซึยะนึกอยากจะโทษกลิ่นกายของตัวเองที่ไม่ว่าจะทำอะไร จะไปที่ไหน เขาไม่สามารถปกปิดซ่อนไม่ให้ใครต่อใครได้ล่วงรู้ได้เลย โดยเฉพาะกับคนที่เขาเพิ่งจะพูดเจรจามา และดูเหมือนว่ามันจะแย่ลงเสียด้วยสิ


"คาเมะจังทางนี้ๆ"


ยูริกวักมือเรียกไหวๆ อย่างกระตือรือล้นทำให้คาซึยะต้องเผลอกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความอึดอัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน คงเป็นเพราะสายตาหลายคู่ที่กำลังมองตรงมาที่เขา ไม่ใช่อาการบ่ายหน้าหนีของคนผมแดงที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเหวี่ยงชูริเคนลงพื้นให้กระเด้งกลับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า


"เป็นไงบ้างคาเมนาชิ เจ้ายังดูอ่อนเพลียอยู่เลยนะ ควรจะพักผ่อนเสียหน่อย" เรียวที่กำลังขัดลำหอกเอ่ยขึ้นหลังจากพิจารณาใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ดูจะซีดเซียวผิดหูผิดตาไปจากปกติ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะลอบมองใบหน้าคร้ามเข้มของเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันอย่างพิจารณาเช่นเดียวกัน


"พูดจาดีมีน้ำหนักน่าเชื่อถือ ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากปากของนิชิกิโด เรียวว่าไหมจิน" โคคิพูดเสร็จยังไม่ทันที่จะได้รอฟังคำตอบจากเพื่อนสนิทอย่างจินก็ต้องรีบกระโดดหนีคมหอกขึ้นไปบนต้นไม้สูงอย่างรวดเร็วพร้อมกับร้องโวยวายดังลั่น แต่ก็ไม่ยักกะมีคนสนใจ คาซึยะยิ้มบางก่อนตอบ


"ข้าไม่เป็นไร..."


"ฟังที่คนอื่นพูดน่ะดีแล้ว เจ้าควรจะกลับไปพักผ่อน"


คาซึยะเงยหน้ามองคนที่พูดขัดบนสนทนาของเขาทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ริมฝีปากสีแดงซีดถูกขบกัดเอาไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันพุ่งสูงขึ้นมาจนใจสั่น คาซึยะบีบมือของตัวเองแน่น
ก่อนจะก้าวถอยไปข้างหลังอย่างเชื่องช้า


"ข้าเข้าใจ หากข้าอยู่ที่นี่แล้วเกะกะขวางตาเจ้า ข้าก็จะไป" คนตัวเล็กว่าพลางหมุนตัวกลับหมายใจจะเดินกลับที่พักที่ตอนนี้เขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาควรจะกลับไปพักที่ไหนระหว่างเรือนของท่านนิชิกิโดหรือเรือนของอาคานิชิที่ฝ่ายหลังเขานึกไม่อยากจะไปเหยียบมันเลยด้วยซ้ำ


เขารู้สึกเหมือนเป็นกาฝากย้ายที่อยู่ไปมาไร้ที่พักพิงอย่างเป็นหลักแหล่ง
คาซึยะไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นบ้านเลยสักนิด เขาคิดถึงโอรุมูระ คาซึยะคิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่จับใจ


มือน้อยถูกคว้าหมับเอาไว้ในชั่ววินาทีที่จะก้าวเดิน แค่เพียงสัมผัสน่าแปลกใจนักที่ร่างเล็กกลับรู้ได้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าเป็นใคร ฝ่ามือที่แข็งเหมือนแผ่นอกดั่งกำแพงหนากดบีบอุ้งมือน้อยรั้งเอาไว้พร้อมกับที่คาซึยะบ่ายมือหนี แต่ดูเหมือนว่ายิ่งออกแรงต้านทานอีกคนก็ยิ่งจับกระชับจนรับรู้ได้ถึงเหงื่อชื้นระหว่างผิวเนื้อได้เป็น


คาซึยะหันตัวกลับมาก้มหน้ามองคนที่นั่งอยู่ ดวงตาของทั้งคู่สบประสานกันด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง จินยังคงมองด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ดวงตาที่มองตอบกลับมาเหมือนตอนที่อยู่ริมน้ำตกแทบไม่ต่างกัน คาซึยะหลบตาก้มหน้า เด็กหนุ่มไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองว่าเขาไม่ชินกับสายตาเหินห่างเช่นนี้


ท่าทางที่แปลกไปของทั้งคู่ทำให้เรียวต้องเผลอขมวดคิ้ว โคคิกระโดดลงจากต้นไม้เดินตรงเข้าไปเตะขาเพื่อนเรียวเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณพร้อมกับแสดงสีหน้าถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อเรียวยักไหล่ คนหน้าเหลี่ยมก็ไม่รู้จะไปถามใครจึงได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง


"เจ้าเข้าใจผิด" จินเป็นฝ่ายเปิดประเด็น คาซึยะละสายตาจากปลายเท้าหันไปมองกลุ่มนินจาที่ฝึกกันอีกด้านในทิศตรงกันข้ามที่จินนั่งอยู่ก่อนจะครึมครางตอบไปเสียงเบา


"งั้นหรือ"


ยูริที่นั่งอยู่ระหว่างคนทั้งคู่อ้าปากค้างในขณะที่โคคิคืบคลานเข้ามาเกาะไหล่เด็กชายพร้อมกับเงื่อหูฟังเต็มที่


"ไม่มีใครคิดว่าเจ้าเป็นตัวเกะกะ พวกเราเป็นห่วงเจ้า ทั้งเรียวทั้งโคคิ"
รวมทั้งเอ็งด้วยไอ้หล่อ บอกไปสิ! โคคิแอบต่อให้เสียงดัง แต่ว่ามันดังแค่ในใจน่ะสิ จินผุดลุกขึ้นยืนเต็มตัวแล้วก้าวเข้าไปใกล้คนตัวเล็กที่หันกลับมามองด้วยความสงสัยว่าคราวนี้จินตั้งใจจะทำ


"ตอนนี้ข้าจะให้ยูริไปอยู่เป็นเพื่อน ต่อไปนี้บ้านของเจ้าก็คือเรือนด้านทิศตะวันตก และอย่าออกไปไหนคนเดียวเป็นอันขาด เข้าใจที่ข้าพูดนะ" คนตัวสูงบอกแล้วเดินผ่านคาซึยะที่ได้แต่รับฟังด้วยความนิ่งงัน เด็กหนุ่มกระพริบตาปริบกับบรรยากาศที่ดูเปลี่ยนไปของจิน แม้กระทั่งเรียวและโคคิเองก็ได้แต่หันลอบมองตากันด้วยความกังขา


เสียงของจินกำลังสั่งงานอยู่อีกฟาก หากแต่คนทางนี้กลับได้แต่กุมมือตัวเองห้ามไม่ให้มันสั่นเหมือนริมฝีปากที่ถูกขบกัดเอาไว้จนเป็นเส้นขาว


"ไปกันเถอะยูริ"


คาซึยะพูดบอกเสียงเบาแทบไม่ได้ยินก่อนจะเดินตัวตรงกลับไปยังเส้นทางที่เดินมาอย่างเงียบๆ ยูริเลิกลั่กมองหน้าเรียวทีโคคิทีอย่างขอความช่วยเหลือแต่ดูเหมือนอีกสองคนก็จนปัญญาเช่นเดียวกัน เด็กน้อยจึงได้แต่หันไปมองเขม่นให้จินด้วยความที่นึกโมโหแทนคาเมะจังขึ้นมาบ้าง


"ท่านพี่จินใจร้าย!"


ยูริตะโกนบอกพร้อมกับแลบลิ้นให้จินที่หันหน้ามามองพอดีต้องเลิกคิ้วงง เด็กชายวิ่งปร๋อตามคาซึยะไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ร่างบางเดินลับสายตา ใบหน้าหล่อคร้ามจึงหันไปมองแม้จะมีเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ค่อยจางหายไปทีละน้อย


ในจังหวะนั้น นินจาหน่วยข่าวกรองก็ตรงเข้ามารายงานข่าวกับเรียวว่ามีกำลังทหารซุ่มรอบแนวป่าด้านนอก แต่ยังไม่ตั้งกองรบเหมือนที่ผ่านมาสร้างความแปลกใจให้กับโคคิและจินที่ตามมาสมทบทีหลัง เรียวยังคงนิ่ง เขาพอจะรู้ว่าเพราะเหตุใดทหารทางการจึงไม่ตั้งกำลังบุกรบเข้ามาในตอนนี้ แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะเงียบในขณะที่เพื่อนทั้งสองคนกำลังปรึกษากัน


"ท่านพ่อและท่านแม่ไปไหว้พระบนเขาเกียคุขุ ข้าว่าเราควรจะดูสถานการณ์ไปก่อน" จินออกความเห็นและทุกคนก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ชายหนุ่มจึงพูดเสนอต่อ "ข้าจะไปดูลาดเลาทางทิศเหนือ ส่วนคนอื่นๆ ก็ให้แยกย้ายกันไป เราจะซุ่มดูจนกว่าจะรู้ความว่าพวกนั้นต้องการจะทำอะไรต่อไป หากจำเป็นต้องแฝงตัวเข้าไปสืบข่าว เราจะมาประชุมร่วมกันอีกที"


ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอีกรอบก่อนจะเตรียมแยกย้ายออกไปสั่งงานในหน่วยที่ตนเองรับผิดชอบ


"เดี๋ยว..." เรียวโพล่งขึ้น ทำให้ทุกคนหยุดหันมามอง คนหน้าคมมองหน้าจินก่อนจะพูดขึ้น "...ข้าจะไปดูทิศเหนือเอง" จินเป็นฝ่ายมองหน้าเพื่อนก่อนจะพยักหน้าให้ "งั้นข้าก็จะไปดูทิศใต้"


เมื่อตกลงกันได้แล้วต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนในทันที โคคิกระโดดเกาะกิ่งไม้ไวเป็นลิงหายวับไปทางทิศตะวันออกด้วยความรวดเร็ว ส่วนจินก็หายลับไปกับตาเหลือเพียงแค่คนหน้าคมที่ขมวดคิ้วมุ่นกับความคิดของตัวเองพร้อมกับจ้องมองไปยังหุบเขาด้านทิศเหนือที่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเขาหินแทบทั้งสิ้น


เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ไม่มีผิด
เมื่อผู้นำทัพหายตัวไป ทหารก้ทำได้เพียงซุ่มรอดูสถานการณ์อยู่ด้านนอก ถ้าหากเรียวไม่ตัดสินใจทำอะไรในตอนนี้เห็นทีหมู่บ้านแห่งนี้คงไม่สงบเป็นแน่

..
..

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าออกไปที!"

เสียงแหบห้าวดังก้องถ้ำมืดสะท้อนไปมาอย่างอ่อนแรง องค์ชายแห่งคามากุระก็ยังไม่ยอมแพ้แม้จะถูกมัดเอาไว้ทั้งแขนและขาไร้ซึ่งทางหนีรอด ดวงหน้าหวานจับใจยิ่งกว่าอิสตรีใดในวังหลวงยังคงถูกปิดคาดเอาไว้ด้วยผ้าสีดำเนื้อหนา


ยิ่งกว่านักโทษรอวันประหารเสียอีก ฮิโรกินึกอยากจะฆ่าตัวตายไปให้เสียพ้นๆ แต่เพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีอวดดีของตัวเองที่ถูกปลูกฝังจากชาติกำเนิดที่เหนือกว่าใครทำให้เขาต้องอดทนกัดฟันสู้แม้หนทางข้างหน้าจะแสนริบหรี่ก็ตาม


กึก- เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เพราะเป็นพื้นที่ปิดจึงทำให้สะท้อนได้ยินชัดเจน ฮิโรกิตัวตรงเกร็งนิ่ง ยิ่งเสียงนั้นใกล้เข้ามา ใจที่แทบหมดหวังก็สั่นรุนแรงยิ่งขึ้นเมื่อคิดว่าต้องเผชิญหน้ากับโจรป่าโหดร้ายนั่นอีกครั้ง


"อึดดีนี่ ข้านึกว่าจะกัดลิ้นตายไปเสียแล้ว"


น้ำเสียงเยาะหยันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ฮิโรกิจำได้ขึ้นใจ องค์ชายวาดริมฝีปากยกสูงท่าทางถือดีแม้จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างซึ่งหน้าก็ตาม


"ฝันไปเถอะ คนอย่างเจ้าไม่มีทางทำให้ข้าทำอะไรอดสูเยี่ยงนั้นได้หรอก"


"คิดได้อย่างนั้นก็ดี เจ้าน่ะ..." คนพูดเว้นจังหวะเงียบทำให้คนหน้าหวานต้องขมวดคิ้วฉับ พลันฮิโรกิก็รู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ "เจ้าน่ะ...จะได้อยู่กับข้าไปนานๆ" เรียวกระซิบบอกพร้อมกับดึงผ้าคาดตาออกในทันทีทำให้ดวงตาของทั้งคู่ต้องสบมองกันในระยะใกล้ ฮิโรกิถอยกรูดจนติดแผ่นกำแพงหิน


"เจ้าคิดจะทำอะไร!" องค์ชายหนึ่งเดียวของแผ่นดินตะโกนถาม หากแต่อีกฝ่ายกลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เรียวยกห่อผ้าที่นำติดตัวมาด้วยเปิดออกและสิ่งที่เห็นข้างในห่อผ้าก็ทำให้ฮิโรกิที่ยังไม่กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานต้องเผลอลอบกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย คราวนี้จะแกล้งทรมานอะไรเขาอีกล่ะ แค่มาให้น้ำวันละมื้อเหมือนวันที่ผ่านๆ มายังไม่เพียงพอจะให้เขาแห้งเหี่ยวตายคาถ้ำแล้วยังงั้นหรือ


"ข้าเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนกับห่อข้าวอีกนิดหน่อย เจ้าจะไปอาบน้ำก่อนหรือจะกินก่อนเลือกเอา" เรียวเสนอทางเลือก คนหน้าหวานเชิดหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจ


"ข้าจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละ"


"แน่ใจ?"


"แน่ใจสิ"


"เอางั้นก็ได้..." เรียวลอบมองใบหน้าหวานที่แอบผินกลับมามองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งหยิบห่อผ้าปิดเอาไว้อย่างเดิม "...ข้าจะเอาไปให้พวกสัตว์ป่าแถวนี้กินแล้วกัน เสียดายของ" คนหน้าคมว่าพลางหยิบห่อผ้าเดินหนีเสียอย่างนั้น ฮิโรกิหันขวับมามองทันทีพร้อมกับโพล่งขึ้นด้วยใบหน้าที่ดูกระอั่กกระอ่วนใจ


"เดี๋ยวก่อน!"


"หืม?" ฮิโรกิตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความเข่นเขี้ยว นึกชิงชังใบหน้าที่ดูกวนนักหนาจนนึกอยากจะควักนัยย์ตาวิบวับออกมาแล้วกระทืบซ้ำๆ ให้แหลกเป็นผุยผง แต่วินาทีนี้กองทัพต้องเดินด้วยท้อง การรู้จักเอาตัวรอดเพื่อตลบหลังเป็นสิ่งที่ฮิโรกิคิดว่าเขาพึงจะกระทำ


"ข้ากินก็ได้ แต่ขออาบน้ำก่อนนะ เหนอะไปหมดแล้ว"


ชายหนุ่มว่าเสียงอ่อย เรียวยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับวางห่อผ้าลงที่เดิม มือหนาเอื้อมมาแก้มัดที่ปลายเท้าออกให้ทำให้มองเห็นรอยแผลแดงช้ำเป็นรอยเส้นเชือก ดวงตาคมกริบตวัดมองใบหน้าหวานที่นิ่วเล็กน้อยด้วยความเจ็บแล้วแก้มัดที่มือซึ่งมีแผลไม่ต่างกัน


"มองอะไรเล่า ถอยออกไปสิ" คนหน้าหวานดุเข้าให้เมื่อเรียวเอาแต่จ้องเขาไม่วางตา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเหนือบาดแผลก่อนจะจูงให้เดินไปยังต้นน้ำที่ได้ยินเสียงไหลเอื่อยๆ อยู่ไม่ไกล


"ไม่เห็นจะต้องจูงเลย" ฮิโรกิแอบบ่นกับตัวเอง และเมื่อมาถึงลำธารขนาดเล็กซึ่งมีแสงสว่างจากภายนอกลอดเข้ามาเหนือศีรษะเพียงเล็กน้อย เด็กหนุ่มก็ตาโตดีใจเพราะอย่างน้อยเส้นทางที่จะหนีก็ใช่ว่าจะไม่มีเลยทีเดียว


"แก้ผ้าออกให้หมดก่อนจะลงไปแช่น้ำ"


"ว่าไงนะ?" ฮิโรกิถามกลับทันทีด้วยความไม่แน่ใจ เรียวมองรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนทำหน้างงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนตอบ


"ข้าบอกให้เจ้าถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"


"จะบ้าหรือไง ข้าไม่ทำ!" แค่ออกคำสั่งกับองค์ชายผู้ซึ่งไม่เคยมีใครขัดใจก็มากพออยู่แล้ว แต่เจ้าโจรป่าใจโฉดคนนี้ยังกล้าให้เขาทำอะไรที่แสนอับอายอย่างไร้ยางอายเป็นที่สุด ฮิโรกิโกรธจนหน้าแดง คนหน้าหวานตั้งใจจะเดินหนีแต่ก็ถูกมือหนาดึงรั้งเอาไว้ให้กลับมายืนที่เดิม


"ข้าจะได้รับประกันว่าเจ้าจะไม่หนีไปในระหว่างที่เจ้ากำลังชำระร่างกาย"


"ข้าจะหนีไปได้อย่างไร ทางออกอยู่แห่งใดข้าก็ยังไม่รู้"


"ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่รู้ แต่ข้าไม่คิดที่จะเชื่อว่าเจ้าไม่คิดจะหนี"


"ถ้างั้นข้าก็ไม่อาบ!"


เรียวมองสบตากับดวงตาดื้อแพ่งนิ่งก่อนจะใช้มือกระชากชุดที่องค์ชายใส่ออกรบทิ้งออกไปอย่างง่ายดายแม้มันจะถูกประณีตใส่ให้รัดกุมเพียงใดก็ตาม มือบางยกขึ้นมาต่อต้านแต่ก็ถูกดึงจับไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว


"ปล่อยข้า!!"

องค์ชายฮิโรกิร้องโวยวายพร้อมกับเตะปัดป่ายขาไปมาแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สะทกสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เรียวยังคงตั้งหน้าตั้งตาถอดชุดหลายชั้นนั้นออกไปอย่างไม่เบามือนัก จากที่เคยต่อต้านขัดขืน ฮิโรกิก็ไร้แรงต่อกรอย่างจำนนต่ออำนาจแรงกายที่มากกว่า คนหน้าหวานก้มหน้าด้วยความอดสูใจเมื่อปราการสุดท้ายถูกรั้งให้หลุดออกไปจากไหล่ขาว


ฮิโรกิเบี่ยงตัวหันหลังกอดตัวเองพร้อมกับปล่อยน้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ไม่มีการสะอื้นไห้ ไม่มีสิ่งใดหลุดออกไปจากริมฝีปากที่ถูกขบกัดจนเจ็บร้าว เขากำลังเจ็บใจและอับอายเหลือเกินที่ต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า


"ก่อนที่เจ้าจะลงไปอาบน้ำต้องเขียนจดหมายถึงพวกทหารที่ซุ่มอยู่ด้านนอกให้ถอยออกไป บอกว่าเจ้าต้องการเข้ามาสอดแนมเพียงลำพัง หากเจ้าไม่ทำตามคำสั่ง ข้าจะเผาเสื้อผ้าพวกนี้ทิ้งเสีย"


ดวงตาแดงก่ำตวัดมองคนพูดพร้อมกับจ้องเขม็ง ฮิโรกิเลื่อนสายตามองกระดาษสีน้ำตาลซึ่งวางอยู่บนแท่นไม้ขนาดเล็ก เตรียมตัวมาอย่างดี ออกอุบายให้เขาต้องทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาขอสาบานในนามองค์ชายแห่งคามากุระว่าเขาจะไม่มีวันยกโทษให้คนๆ นี้โดยเด็ดขาด


มือสวยหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนลงไปอย่างลวกๆ เพื่อให้มันเสร็จสิ้นเสียทีกับหลุมพรางที่แสนน่าชิงชังนัก หลังจากถูกบังคับให้ต้องประทับตราลงไปฮิโรกิก็ถูกปล่อยให้ลงไปในลำธารซึ่งเจ้าตัวก็รีบรุดหายจ๋อมลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เรียวก็จัดการเป่าปากเรียกนกสื่อสารให้มารับม้วนกระดาษเพื่อส่งต่อไปยังทหารของกรมกลางที่ซุ่มอยู่ด้านนอก


เพียงเท่านี้ก็จัดการพวกน่ารำคาญออกไปได้เสียที
แต่หลังจากนี้ สิ่งที่จะตามมาเรียวเองก็คงจะคาดไม่ถึงว่ามันคงจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างราวกับพลิกฝ่ามือหรือมันจะคงเดิมได้ไปชั่วนิรันดร์อย่างที่เจ้าตัวนึกฝัน


อนาคต ไม่มีใครสามารถกำหนดได้ตายตัว
..
..

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงจนค่ำคืนหมุนเวียนมาอีกรอบพร้อมกับเมฆดำขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาบดบังและอีกไม่นานฝนคงตกกระหน่ำลงมา สถานการณ์ของหมู่บ้านนินจาป่ายังดำเนินไปตามปกติ คาซึยะรับรู้จากยูริเพียงว่าหัวหน้าหน่วยฝ่ายต่างๆ ออกไปประจำการยังแนวชายป่าด้านนอกซึ่งนั่นก็คงจะรวมถึงจินด้วย


คาซึยะวางด้ามหวีลงบนแท่นไม้ก่อนจะลุกเดินออกไปยังระเบียงด้านนอก จากจุดที่ยืนอยู่สามารถมองเห็นเวิ้งฟ้าได้อย่างชัดเจนแต่ทว่ากลับไม่มีดวงดาวประดับเลยสักดวง ทุกสิ่งรอบกายดำมืดไม่ต่างไปจากห้วงความคิดอันแสนสับสนของตัวเขาเอง


พลังที่คาซึยะมีติดตัว สิ่งนี้คืออะไรกัน?

ภาพของบุรุษรูปงามเย็นตายังคงเด่นชัด คำว่าพวกเดียวกันยังคงก้องดังในหู คาซึยะอยากจะรู้ว่าพวกเดียวกันที่คนๆ นั้นหมายถึงคือชนเผ่าไหนหรือคนกลุ่มใดกัน แล้วตัวเขาเองเล่าไม่ใช่คนจากหมู่บ้านทอผ้าโอรุมูระหรือ กลิ่นกายที่หอมแปลกไปจากผู้อื่นคาซึยะเคยนึกสงสัย แต่หมู่บ้านที่เขาจากมาไม่มีใครสักคนที่เกริ่นถามเหมือนให้เห็นเป็นเรื่องแปลกประหลาด


ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่บ่อยครั้งที่ถูกลอบมองจากสายตาที่มองไม่เห็น เขาพยายามไม่ใส่ใจแต่ยิ่งนานวันความไม่เข้าใจยิ่งพอกพูนมากมาย คาซึยะเคยรู้สึกอุ่นใจที่อย่างน้อยในช่วงเวลาที่ไม่เหลือใครยังมีคนอยู่ข้างกาย แต่ในเวลานี้เล่า ราวกับทั้งโลกมีเพียงเขาที่ยืนเคว้งคว้างเดียวดาย ท่าทางหมางเมินและถ้อยคำที่แสนเย็นชามันคงเป็นผลพวงมาจากคำพูดของเขาในตอนนั้น คาซึยะไม่นึกโทษโกรธใคร แต่ทำไมจิตใจตอนนี้ถึงดูอ่อนล้านัก


แปะ- เม็ดฝนหล่นลงมาเพียงไม่กี่เม็ดก่อนจะเริ่มโปรยปรายจนกระทั่งตกกระหน่ำราวกับพายุเข้า คาซึยะถอยกลับเข้าห้องพร้อมกับเลื่อนปิดประตูระเบียงให้สนิท ฉับพลันเสียงเหมือนของหล่นจากด้านนอกก็ทำให้คนตัวเล็กต้องเผลอสะดุ้ง


คาซึยะถือตะเกียงติดมือมาในขณะที่ค่อยๆ เลื่อนบานประตูออกอย่างช้าๆ รูปกายสูงใหญ่และดวงตาสีแดงกริบมองตรงมาจากกลางห้องทำให้เด็กหนุ่มเผลออุทานในลำคอด้วยความคาดไม่ถึง คาซึยะไม่คิดว่าอาคานิชิ จินจะมาปรากฏตรงหน้าในเวลานี้ สิ่งที่เด็กหนุ่มเข้าใจมีเพียงบ้านหลังนี้คือสิ่งที่จินยอมให้อาศัยชั่วคราวเท่านั้น


"ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ" จินเอ่ยถามพลางสะบัดเส้นผมที่เปียกชื้น คาซึยะเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหยิบผ้าในห้องออกมาให้พร้อมกับวางตะเกียงลงบนโต๊ะก่อนจะถอยออกมานั่งทับขาไม่ไกลจากที่จินนั่งอยู่ ดวงตาสวยยังคงมองร่างสูงด้วยความสงสัยเปิดเผย


ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดยูกาตะเนื้อบางสีขาวสำหรับใส่นอนซึ่งเขาสั่งคนจากบ้านใหญ่เอามาให้เมื่อหลายวันก่อน ดวงหน้าเล็กล้อมกรอบด้วยเส้นผมดำขลับในเวลานี้ถูกสยายไว้จนแทบบดบังร่างกายเล็กบาง ริมฝีปากกระจับสีแดงสดเม้มสลับคลายคงเพราะเจ้าตัวกำลังประหม่า ดวงตาใสดั่งมรกตค่อยๆ เหลือบมองมาที่เขาอย่างช้าๆ


"เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" คนตัวเล็กเอ่ยถามในขณะที่จินเริ่มลงมือเช็ดผมตัวเอง


"ก็ที่นี่เป็นเรือนของข้า แล้วจะให้ข้าไปนอนที่ไหน"
คำตอบของจินทำให้คาซึยะอ้าปากค้างเล็กน้อย


"ไหนเจ้าบอกว่าจะยกที่นี่ให้เป็นบ้านของข้า เจ้าคิดจะกลับคำหรือ" ถ้อยประโยคที่แย้งออกมาทำให้จินลดมือลง


"ใช่ ข้ามอบบ้านหลังนี้ให้เป็นบ้านของเจ้า และมันก็เป็นบ้านของข้าด้วย เพราะฉะนั้นเจ้าคงเข้าใจในความหมายนี้ดีว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของเรา" คนตัวสูงพูดย้ำก่อนจะลุกเข้าไปในห้องด้านในซึ่งมีเพียงห้องเดียวเท่านั้น คาซึยะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งที่จินพูดออกมาชายหนุ่มจะหมายความตามนั้นจริงๆ มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเรือนหลังนี้หลังเล็กกะทัดรัดนิดเดียว มีเพียงโถงที่เขานั่งอยู่ซึ่งติดกับครัวขนาดเล็กและห้องนอนด้านในเท่านั้น ถ้าไม่นับรวมถึงห้องน้ำซึ่งอยู่ด้านหลัง


คาซึยะไม่เคยเกี่ยงที่สถานที่จะคับแคบ แต่สิ่งที่ทำให้เขาลำบากใจคือต้องอยู่กับอาคานิชิ จินเพียงลำพังอย่างนั้นน่ะหรือ


"ตอนนี้ที่เรือนใหญ่ไม่มีคนอยู่ ท่านพ่อท่านแม่ไปไหว้พระที่เขาเกียคุขุซึ่งอีกสี่วันท่านจะกลับมาพร้อมกับนักพรตเพื่อทำพิธีกางเขตแดนป้องกันภัยให้กับหมู่บ้าน รวมทั้งตัวเจ้าด้วย หากเจ้าลำบากใจที่จะอยู่กับข้า ข้าจะหาเรือนหลังอื่นให้หลังจากที่กางเขตแดนเรียบร้อยแล้ว" ร่างสูงอธิบายยาวเหยียดหลังจากที่เข้าไปเปลี่ยนชุดด้านใน


เหตุผลที่ต้องการต่อรองกลืนหายเข้าไปในลำคอหลังจากที่รับฟังเรื่องราวทั้งหมด ยิ่งตอกย้ำให้คาซึยะรู้ว่าตนเองกำลังสร้างความวุ่นวายให้กับหมู่บ้านแห่งนี้มากแค่ไหน แล้วเขายังจะกล้าเรียกร้องอะไรได้อีกงั้นหรือ


อาการก้มหน้านิ่งเงียบทำให้จินต้องเดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้า มือหนายกขึ้นมาก่อนจะตัดสินใจวางมือบนหน้าตักตัวเอง


"ทุกคนที่นี่ไม่เคยมองเจ้าเป็นคนแปลกหน้า อาจจะมีบ้างที่แปลกใจ แต่หลังจากที่รับรู้เรื่องของเจ้า พวกเราทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำทุกอย่างให้เจ้ารู้สึกเหมือนอยู่ที่บ้าน แม้จะไม่เหมือนโอรุมูระเต็มร้อย แต่ข้า รวมถึงทุกคนก็อยากจะให้เจ้ากลับมาเป็นคนเดิม..." คาซึยะเงยหน้ามองคนพูดและก็พบว่าดวงตาคู่สวยมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว มือขวาของจินยกขึ้นมาเกลี่ยแก้มใสราวกับทำไปไม่รู้ตัว


"...เป็นคนเดิมที่ยิ้มได้สวยที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา"

สายฝนด้านนอกยังคงตกหนักจนกลบเสียงหัวใจที่เต้นแรง คาซึยะเผลอกลั้นหายใจเมื่อใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน นิ้วโป้งหนาลากปอยผมดำขลับทัดใบหูสวยก่อนจะคลึงผิวอ่อนบริเวณนั้นเกลี่ยอย่างเบามือ แสงจากตะเกียงไหวโยกไปมาไม่ต่างไปจากดวงตาหวานเชื่อมวิบวับที่คาซึยะมองเห็นอยู่ตรงหน้า


เปลือกตาอ่อนกระพริบไหวในจังหวะที่คนตัวสูงหยุดชะงักการกระทำ


ร่างสูงผละออกมานั่งหันข้างให้พาให้เรือนหลังเล็กตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คาซึยะกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เด็กหนุ่มรู้สึกปวดหนึบไปทั่วหน้าอกราวกับหัวใจที่กำลังเต้นจะระเบิด คาซึยะไม่อยากจะคิดว่าถ้าจินไม่หยุดจะเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมเขาถึงได้เผลอไผลไปได้ถึงเพียงนั้นทั้งที่การกระทำเช่นนี้ควรจะเกิดจากความรัก


ใช่ เขาไม่ได้รักอาคานิชิ

"ขอโทษ"


จินพึมพำบอกโดยที่ไม่ได้หันหน้ามามอง คาซึยะเงยหน้ามองด้านข้างของชายหนุ่มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบาๆ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ายิ้มออกไปได้ยังไงในขณะที่ริมฝีปากพึมพำบอกอีกคนว่าไม่เป็นไร

ยิ้มที่จินเคยบอกว่าสวยที่สุด
แต่ในตอนนี้คาซึยะกลับคิดว่ามันเป็นยิ้มที่เหงาที่สุดเท่าที่เขาเคยยิ้มมา


TBC.


[ Hide More ]

---

"หวา- ไม่ทันแล้ว"


ยูริรีบวิ่งไปท้ายหมู่บ้านเมื่อกลางลานตีบอกเวลาสองทุ่ม เด็กน้อยยกชายยูกาตะสีเข้มเร่งฝีเท้าด้วยความเร็วเมื่อคิดว่าตนเองสายไปมากแล้ว


จู่ๆ ที่หมู่บ้านก็เกิดเหตุวุ่นวายมีชาวบ้านได้รับบาดเจ็บกันเป็นสิบคนหลังจากที่ออกไปหาของป่ากัน แต่เป็นที่น่าแปลกที่ทุกคนล้วนจำเหตุการณ์ไม่ได้ จากการบอกเล่าของลุงอินุอิเล่าว่าพอรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองกลับมาที่ทางเข้าหมู่บ้านพร้อมกับอาการบาดเจ็บซึ่งไม่รู้ที่มาด้วยซ้ำ


ยูริอยู่ช่วยท่านพ่อทำแผลให้ชาวบ้านกว่าจะเสร็จ ครั้นพอให้คนแอบไปตามคาเมะจังที่ห้องก็พบว่าคาเมะจังไม่อยู่เสียแล้ว ตายแน่เลยยูริ ไม่รู้ป่านนี้คาเมะจังจะเป็นอย่างไรบ้าง


พลั่ก!


"โอ้ย!!" เด็กชายร้องเสียงหลงเมื่อล้มหน้าคะมำกลางทางเสียอย่างนั้น ยูริหันขวับไปมองด้านหลังก็พบว่าเด็กชายแปลกหน้าเมื่อกลางวันกำลังยืนกอดอกมองตรงมาที่เขาด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท ยูริชี้นิ้วเหยียดแขนออกไปตรงหน้าในทันที


"เจ้าแกล้งสะดุดขาข้า!"


"ก็แล้วจะทำไม"


"นี่เจ้า!"


ยูริกัดริมฝีปากแน่นเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ร่างเล็กลุกขึ้นยืนแต่ก็แทบจะล้มพับกลับไปนอนจ้ำเบ้าที่เดิมเมื่อข้อเท้าไม่สามารถทรงตัวได้ เด็กชายร้องครางด้วยความเจ็บปวดแต่อีกคนกลับกดยิ้มลึกราวกับสมปรารถนา


"ข้าเท้าแพลงเสียแล้ว กลับไปนอนพักที่บ้านจะดีกว่าเที่ยวตะลอนตอนกลางคืนนะ ยูริจัง" ยูโตะกดเสียงบอกพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ไร้ประกายเดียงสาอย่างที่แสร้งทำเมื่ออยู่ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ร่างเล็กกำหมัดแน่นด้วยความโมโหเป็นกำลังก่อนจะพุ่งดาวกระจายไปหาคนที่กำลังเดินหนีอย่างรวดเร็ว


ควับ!


นิ้วเรียวยาวยกคีบชูริเคนไว้ได้อย่างง่ายดาย ยูโตะเหยียดริมฝีปากยิ้มเย็น


"คราวหน้า ช่วยกรุณาจริงจังกว่านี้ด้วยนะ ยูริจัง"


แค่เพียงยูริกระพริบตา เด็กชายตรงหน้าก็หายไป ร่างเล็กกำหมัดแน่นด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกหยามกันซึ่งหน้า ถึงแม้ยูริจะยังไม่เก่งกาจมากมายนัก แต่วันหลังเขาสัญญาว่าจะต้องเอาคืนหมอนี่ให้ได้!

..
..


"อาคานิชิ! อาคานิชิ!"


คาซึยะวิ่งพรวดพราดตามขึ้นไปด้านบนผ่านกลุ่มหมอกสีดำขมุกขมัว ดวงตาเรียวสวยพยายามหรี่มองไปรอบตัวด้วยท่าทางตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คาซึยะไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ เพียงเพราะบุรุษเยี่ยงอาคานิชิหายตัวไป ก็เหมือนความปลอดภัยที่เคยไว้ใจมลายหายไปสิ้น


"อาคานิชิ เจ้าอยู่ที่ไหน!"


คนตัวเล็กยังคงพยายามตะโกนหาถึงแม้สิ่งที่ตอบกลับมาจะมีเพียงความว่างเปล่า พลันหมอกสีดำรอบกายก็ค่อยจางๆ หายไปทีละน้อยทำให้คาซึยะสามารถมองทะลุผ่านรอบด้านได้ถึงแม้จะไม่ชัดเจนนักก็ตาม คนตัวเล็กกวาดสายตาไปตามหินผาสูงตระหง่าน เพียงชั่วอึดใจเขาก็สะดุดลมหายใจตัวเองกับภาพที่เจอ


อาคานิชิ!


ร่างของจินถูกตรึงติดกับกำแพงหินด้วยอณูหมอกสีดำรัดรอบทั้งแขนและขาพาให้ไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวกายได้อย่างที่ใจคิด ครั้นพอขยับกายแรงรัดรึงก็เหมือนจะเพิ่มขึ้นจนรู้สึกปวดทรมานราวกับว่ามันพยายามจะบีบตัดกายเนื้อให้ขาดออกจากกัน แต่พอนิ่งเฉยอณูอากาศก็ไต่ลุกลามคืบคลานไปทุกสัดส่วนของร่างกาย


ไม่ว่าจะพยายามด้วยวิธีไหน เขาก็สูญสิ้นการต่อกรอย่างสิ้นเชิง


"อาคานิชิ เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า"


คาซึยะร้องถามพลางวิ่งเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว จินเปิดเปลือกตาขึ้นมองแล้วแทบจะตะโกนกลับไปในทันทีกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า


"อย่าเข้ามา คาซึยะ!!"


พรึ่บ! ราวกับโลกทั้งใบดับลงไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงริบหรี่ คาซึยะกระพริบตาปริบพร้อมกับหมุนตัวมองไปรอบกายอย่างเชื่องช้าเพื่อพิจารณากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ร่างน้อยขยับริมฝีปากเรียกชื่อของอีกคน แต่เสียงที่ผ่านออกไปกลับมลายหายไปกับอากาศรอบด้าน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดำสนิท


ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่ได้ยินเสียงอะไร
ราวกับว่าตัวเขานั้นกำลังหูหนวก ตาบอดอย่างกะทันหัน


"คาซึยะ!!!!"


ร่างสูงตะโกนก้องหุบผาอย่างบ้าคลั่ง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ประสาทการรับรู้ของจินพร่าเลือนลงไปทุกที ร่างบอบบางนอนนิ่งลอยเคว้งคว้างบนอากาศท่ามกลางกลุ่มอณูหมอกสีดำลอยคละคลุ้งรอบกาย ฉับพลันมันก็แปรเปลี่ยนรูปร่างราวกับสัตว์ประหลาดให้ใหญ่ขึ้นๆ เพียงไม่นานก็เทียบเท่ากับกำแพงหินที่มองทะลุผ่านตัวมันไปอีกฟากได้อย่างง่ายดาย


"โฮกกกกกกกกกกกกก"


เสียงกรรโชกร้องของสัตว์อมนุษย์ดังก้องไปทั่วหุบเขาจนใบไม้สะเทือนไหว ริมฝีปากเท่ารูเข็มสร้างแรงหวืดให้กับอณูอากาศรอบกายจนเกิดเป็นหลุมอากาศที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นทีละน้อย ร่างของคาซึยะยังคงลอยคว้างแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์กระจายไปรอบกายพร้อมกับกลิ่นหอมลอยคละคลุ้งรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ


แต่ทว่า เจ้าอมนุษย์ดูเหมือนจะคอยให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น มันใช้หลุมอากาศที่สร้างขึ้นดูดกลืนพลังสีขาวที่สว่างจ้าของคาซึยะเข้าไปพร้อมกับร่างกายที่ขยายใหญ่ขึ้นราวกับได้รับอาหารรสเลิศที่แสนวิเศษ ร่างน้อยยังคงนอนแน่นิ่งไม่รับรู้แต่แสงรอบกายกลับริบหรี่ลงจนแทบมอดดับเหมือนกับเป็นสัญญาณชีพที่ค่อยๆ ลดลง


ภายในความมืดมิด คาซึยะยังคงเดินทางไปอย่างไร้จุดหมาย ร่างเล็กไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นเพราะบรรยากาศหรือเพราะอุณหภูมิร่างกายของเขาเองที่เปลี่ยนแปลงไป มันถึงได้หนาวเยือกถึงขั้วหัวใจจนทนเดินต่อไปไม่ไหว คาซึยะทรุดนั่งลงกอดเข่าแต่ความเหน็บหนาวกลับไม่ได้บรรเทาลงเลย


ริมฝีปากสั่นระริก ปลายนิ้วเท้าราวกับถูกแช่แข็ง คาซึยะไม่อาจทนต่อความเหน็บหนาวที่แสนทรมานนี้ได้ยาวนาน ร่างกายเล็กบางแนบกายนอนคู้กับพื้นที่เย็นเฉียบพร้อมกับลมหายใจรวยริน ดวงตาสีเขียวมรกตไร้ซึ่งประกายสดใสกำลังหลับลงอย่างช้าๆ ทีละนิด...ทีละนิด...


เหมือนความรู้สึกวูบผ่านไปอีกมิติหนึ่งที่มีแต่แสงสว่างสีขาวจ้า ลมอุ่นบางเบาปะทะร่างกายให้ความรู้สึกสบายแทบไม่อยากเคลื่อนไหวร่างกาย ดนตรีขับกล่อมในท่วงทำนองที่ไม่คุ้นหูแต่ทว่าแสนไพเราะนักแว่วมาให้ได้ยิน ราวกับดินแดนแห่งนี้มีแต่ความภิรมย์สมใจ


ฉับพลันกลีบดอกทานตะวันก็โปรยร่วงลงมา พอคาซึยะกระพริบตาก็พบกับชายหนุ่มรูปร่างสะโอดสะองยืนยิ้มอย่างอ่อนโยน แค่เพียงสายลมอุ่นพัดผ่านก็เหมือนได้รับการปลอบขวัญจากชายแปลกหน้า คาซึยะรู้สึกเหมือนได้กลับมาที่บ้าน เขารู้สึกอบอุ่น


"ท่านเป็นใคร?" คาซึยะเอ่ยถาม อีกคนยังคงยิ้มอ่อน


"เมื่อถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง ข้ามีพลังเช่นเดียวกับเจ้า และเจ้าก็มีพลังเช่นเดียวกับข้า เราเป็นพวกเดียวกันคาซึยะ"


"พลัง?" คาซึยะพึมพำกับคำบอกเล่าที่เพิ่งได้ยินมา


"ใช่แล้วคาซึยะ พลังของพวกเราเป็นพลังเย็น เป็นพลังเพื่อรักษาความสมดุลแห่งสามโลก ในตัวของเจ้ามีพลังแฝงมาเป็นพรสวรรค์ เป็นพลังฟื้นฟูที่แม้แต่มนุษย์โลกยังถวิลหา แต่มันถูกผนึกเอาไว้ด้วยบางสิ่งที่อยู่ห่างไกล ห่างไกลเกินกว่าจะควบคุมพลังของเจ้าไม่ให้ขจรขจายเป็นที่รับรู้ได้..."


"ท่านหมายความว่าอย่างไร"


"อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาสู่เจ้า หากไม่มีตัวผนึกกำลัง สัตว์ร้ายจะล่วงรู้ถึงพลังของเจ้าและเข้ามาแย่งชิง เมื่อใดที่แสงแห่งบุปผาอ่อนแสงนั่นหมายถึงจิตวิญญาณของเจ้ากำลังจะสูญสลายและหายไปเป็นเพียงความว่างเปล่า"


"แล้วตัวผนึกกำลังคืออะไร มันอยู่ที่ไหน ข้าไม่เข้าใจ" คาซึยะร้องถาม แต่เหมือนกับว่าคนนั้นกำลังเลือนหายไปทุกที ร่างเล็กวิ่งตามไป สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือรอยยิ้มแสนห่วงใยพร้อมกับน้ำเสียงที่ดังก้องเข้ามาในหู


"จุดกำเนิดถึงแม้จะเป็นเพียงอดีต แต่มันก็คือพื้นฐานของปัจจุบัน จงค้นพบตัวตนของเจ้าให้เจอ"


ค้นพบตัวตนให้เจอ... อย่างนั้นหรือ?


คาซึยะพึมพำพร้อมกับสติที่เริ่มเลือนลาง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลงอีกครั้ง

..
..


ลมพายุเริ่มก่อตัวขึ้นพาให้ต้นไม้เอนไหวแทบไม่สามารถฉุดรั้งรากเหง้าให้ฝังรากต่อไปได้ เหมือนกับจิตใจที่ปั่นป่วนของจิน ยิ่งมองเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าในขณะที่เขาไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ความร้อนในกายก็เหมือนจะทวีความรุนแรง ร่างกายเล็กบอบบางถึงแม้จะนอนไม่ได้สติแต่เขามองเห็นความเจ็บปวดที่คนตัวเล็กกำลังได้รับราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง


"อ๊า..ก ส....."


ชายหนุ่มกัดฟันข่มความเจ็บปวดทางกายที่เพิ่มมากขึ้น แรงตรึงลามไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็วพร้อมกับแรงกดทับซ้ำเติมเพิ่มความทรมานจนแทบเจียนตาย ความร้อนในกายพุ่งสูงจนรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังถูกเผาไหม้ไปทุกอณูเนื้อ จินสะบัดศีรษะไปมาเมื่อภาพที่มองเห็นเริ่มจะไม่ปกติ สมองเหมือนมีคลื่นสัญญาณส่งผ่านไปทั่วราวกับมีฟ้าผ่าเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า


เหมือนกับร่างกายของเขากำลังแตกสลาย


"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก"


เสียงกรีดร้องดังสะท้อนไปพร้อมกับลมพายุพัดโหมกระหน่ำ ดวงตาสีแดงก่ำประกายเพลิงเปิดพรึ่บขึ้นมาพร้อมกับเส้นผมที่งอกยาวปลิวสยายราวกับเปลวเพลิงกำลังลุกไหม้รอบกาย รอยสักบนแผ่นหลังร้อนแดงเกิดเป็นประกายไฟรูปนกฟินิกซ์ผงาดปีกเตรียมสู้ อณูหมอกสีดำที่เคยพันธนาการไปทั่วร่างสลายหายไปทันทีที่แผงปีกสีทองขนาดมหึมางอกจากแผ่นหลังกระพือไหวพาให้ร่างกายสูงใหญ่ลอยตัวอยู่เหนืออากาศมองดูองอาจน่าเกรงขามจนเม่นดำซึ่งซุ่มอยู่ตามป่าไม้วิ่งแตกหนีหายไปคนละทิศคนละทาง


ราวกับควบคุมตัวเองไม่อยู่ คนตัวสูงพุ่งดิ่งเข้าไปคว้าตัวคาซึยะที่ลอยคว้างมากอดไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว พร้อมกับใช้อีกมือปล่อยพลังลูกไฟขนาดใหญ่ในพริบตาเข้าไปในหลุมอากาศจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน เผลอกลืนเข้าไปเต็มรัก มันโงนเงนถอยหลังพร้อมกับกรีดร้องไม่เป็นภาษา จินใช้จังหวะที่มันยังไม่สามารถตอบโต้กลับมากระพือปีกฉับ ซึ่งแค่เพียงตวัดเข็มไฟขนาดเล็กแต่ทว่าจำนวนนับหมื่นนับแสนก็พุ่งเข้าจัดการเจ้าสัตว์ร้ายรอบทิศทาง


เสียงกรีดร้องสุดท้ายหายไปกับลมพายุพร้อมกับอณูอากาศสีดำแตกสลาย ฉับพลัน ทุกสิ่งรอบกายก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติดังเช่นที่เคยเป็น แต่ดูเหมือนว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงไม่สามารถควบคุมได้


ร่างสูงวางร่างของคาซึยะบนแผ่นหินก่อนจะผละออกห่างด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจจัดการได้ ร่างกายยังคงมีความร้อนไหลเวียนซึ่งดูเหมือนมันจะมากขึ้นทุกที ดวงตาสีแดงเพลิงลุกไหม้โหมกระหน่ำไม่ต่างไปจากภูเขาไฟที่กำลังปะทุ แผงปีกขนาดใหญ่กระพือตวัดด้วยความแรงและเร็วโดยไร้การควบคุม กระแสลมเกิดเป็นวงกว้างแค่ส่วนที่เขายืนอยู่แต่มันทวีอานุภาพขึ้นไปจนถึงชั่นฟ้าไร้จุดสิ้นสุด ร่างกายกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มและอีกไม่นานคงลุกไหม้เป็นจุณ


จินควบคุมตนเองไม่ได้


"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"


ควับ! เสียงอาวุธแหวกอากาศมาพร้อมกับดาบคู่ตวัดลอยเหนือศีรษะเป็นวงในรัศมีการเผาไหม้ มันลอยขวับประสานไขว้กันเป็นวงจนเกิดพายุสีน้ำเงินราวกับไฟเย็นต้านการลุกไหม้ที่กำลังโหมกระหน่ำ ลำแสงสีอ่อนเย็นตาค่อยๆ อาบเคลือบลงมาตามวงรัศมีของเปลวเพลิงจนทอแสงไปทั่วร่างของคนตัวสูงให้ร่างกายเย็นลงทีละนิดๆ จนในที่สุดดวงตาที่มีประกายไฟลุกไหม้ก็ค่อยๆ มอดดับไปพร้อมกับแผงปีกที่หุบหายไป


ชายหนุ่มทรุดนั่งลงด้วยความอ่อนแรงแทบทรงตัวไม่ไหว ในทันใดดาบคู่ที่หมุนคว้างเหนือศีรษะก็ลอยมาตกลงตรงหน้าพร้อมกับการปรากฏตัวของมนุษย์นกฟินิกซ์ ผู้ซึ่งมีปีกสีแดงเพลิงเฉกเช่นเดียวกับเขา


และนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่จินรับรู้ในค่ำคืนนี้

..
..

ป๊อก ป๊อก

เสียงของกระบอกไม้ไผ่ดังกระทบลำเมื่อบรรจุน้ำเต็มขีดจำกัด กระแสธารารินไหลเอื่อยไปตามลำไม้ไผ่ผ่าซีกก่อนจะทิ้งตัวลงสู่บ่อน้ำใสคืนสู่จุดเริ่มต้นเป็นวงเวียนวัฏจักรที่ไร้จุดสิ้นสุด หยาดน้ำสุดท้ายหยดลงบนผิวน้ำแผ่กระจายเป็นวงกว้างพร้อมกับเปลือกตาบางขยับเปิดขึ้นอย่างช้าๆ


คาซึยะกรอกตามองเพดานที่ไม่คุ้นตา เรื่องราวที่ผุดขึ้นมามีเพียงภาพความฝันสุดท้ายก่อนที่จะไม่ได้สติ กลิ่นหอม เสียงเพลง สายลมอุ่นและบุคคลปริศนา เหล่านี้สร้างปมขมวดให้คิ้วสวยต้องยับย่นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่อาคานิชิ จินถูกตรึงกับกำแพงหิน ร่างเล็กก็ผุดลุกนั่งอย่างกะทันหันพร้อมกับมองสำรวจไปรอบกาย


ไม่ใช่ห้องที่เคยอาศัยกับครอบครัวนิชิกิโด
คาซึยะกำลังอยู่ที่ไหนกัน!


ความวิตกกังวลสงสัยถูกหยุดไว้เมื่อบานฟุสุมะเปิดออก คาซึยะหันขวับไปมองแต่พอเห็นว่าเป็นใคร คนตัวเล็กก็ลอบถอนหายใจอย่างผ่อนคลายเพราะอย่างน้อยคนที่เข้ามาก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน คาซึยะคงกลับมาที่หมู่บ้านอุเอะโนะอิจิ แต่ไม่รู้ว่าอีกคนจะเป็นอันตรายมากน้อยแค่ไหนนี่สิ


"ฟื้นแล้วหรือคาเมะจัง! โธ่- ข้านึกว่าจะแย่แล้วเสียอีก" ยูริปรี่เข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกพร้อมกับพูดเร็วปรื๋อ เด็กน้อยนั่งพับเพียบทำให้มองเห็นผ้าพันแผลสีขาวรัดรอบข้อเท้าโผล่ออกมา ยูริวางมือบนหน้าตักของคาซึยะที่กดยิ้มตอบรับปฏิกิริยาเหล่านั้นบางเบา


"ข้าไม่เป็นอะไร แล้ว..."


"เป็นเพราะข้าแท้ๆ เลย ถ้าไม่ชวนท่านออกไปหาท่านพี่จิน คาเมะจังก็คงไม่โดนทำร้ายแบบนี้"


"ยูริคุง ข้าไม่โทษเจ้าหรอก อีกอย่างตอนนี้ข้าก็สบายดี แต่..."


"ถ้าหากข้าไม่ถูกไอ้เด็กบ้านั่นแกล้ง ป่านนี้ก็คงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ท่านพี่จินตอนแรกก็สะบักสะบอมน่าดู แต่ดีนะที่ฟื้นตัวได้เร็ว ข้าห่วงก็แต่คาเมะจังนี่แหละ ท่านรู้ตัวไหมว่านอนไม่ได้สติเกือบสามวันเชียวนะ ข้านี่ใจไม่ดีเลย กลัวท่านจะเป็นอะไรไปเสียแล้ว" เด็กน้อยยังคงพูดรัวเร็ว ดวงตากลมใสปริ่มหยาดน้ำเหมือนใกล้จะร้องไห้เข้าไปทุกที คาซึยะจับมือเล็กๆ นั้นแล้วบีบเบาๆ ให้เด็กชายรู้สึกผ่อนคลายจากภาวะตึงเครียดที่เจ้าตัวแสดงออกมา


สักพักอาการร้อนรนของยูริก็เริ่มสงบลง คาซึยะยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมกับลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา


"เจ้าลองมองดูที่ข้าสิ มีสิ่งใดที่ข้าเปลี่ยนไปงั้นหรือ ข้าไม่มีบาดแผล ข้าไม่รู้สึกเจ็บปวด ข้าสบายดีทุกอย่าง เจ้าเลิกกังวลได้แล้วนะ เข้าใจไหม" คาซึยะบีบแก้มขาวของเด็กน้อยเมื่อพูดจบประโยค ยูริร้องโอดโอยไม่จริงจังนักก่อนจะหันมายิ้มให้จนเต็มแก้ม


"อื้อ! ข้าเข้าใจแล้ว"

"ดีมาก ว่าแต่ท่านพี่จินของเจ้าเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า"

"โหยข้าไม่อยากจะพูดเลย ตอนที่นิชิกิโดซังไปพาพวกท่านกลับมาจากภูเขาฮาคะ ท่านพี่จินงี้แผลเต็มเลย เสื้อผ้าก็ขาดวิ่นดูไม่ได้ ครั้นพอข้าถามก็ไม่มีใครยอมตอบข้าว่าเกิดอะไรขึ้น หาว่าข้ายังเด็กอยู่ แต่ข้าน่ะเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ" เด็กน้อยกอดอกทำปากอูมอย่างไม่พอใจเมื่อนึกไปถึงที่ใครๆ ก็หาว่าเขายังไม่โต คาซึยะนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อนึกภาพตาม


"แต่ผ่านไปแค่ไม่ถึงวัน ท่านพี่จินก็ออกลานฝึกปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ คาเมะจังเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ" เด็กน้อยวอนขอด้วยดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย คาซึยะยิ้มตอบอย่างรู้ท่วงทัน


"ข้าเองก็จำไม่ค่อยได้นักหรอก..." ยูริทำหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัด "...ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนหรือ?" คาซึยะถามพลางมองไปรอบๆ


"ก็เรือนของท่านพี่จินไงฮะ"


"เรือน?" คาซึยะพึมพำด้วยความกังขา ยูริพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะอธิบายบอกตามประสาเด็กช่างจ้อ


"ก็เป็นเรือนแยกย่อยออกมาจากเรือนใหญ่กลางหมู่บ้านที่คาเมะจังเคยไปพักยังไงล่ะฮะ ท่านพี่เรียวก็มีเรือนของตัวเองเหมือนกันนะ แต่อยู่ฝั่งทิศเหนือติดเทือกเขานู่น ส่วนท่านพี่จินชอบอยู่ใกล้น้ำ ก็เลยเลือกมาอยู่ฝั่งทิศตะวันตก ถ้าคาเมะจังเดินเข้าไปในป่าด้านหลังอีกหน่อยก็จะเจอลำธารที่สวยมากเลยล่ะฮะ คนก็ไม่ค่อยมีเพราะชาวบ้านแถวนี้ชอบไปใช้น้ำด้านหลังหมู่บ้านแทน ใกล้กว่ากันเยอะ"


"อย่างนั้นหรือ"


คาซึยะตอบรับคำพูดยาวเหยียดของเด็กน้อยพร้อมกับมองทะลุผ่านระเบียงที่เปิดอ้าไว้เพียงเล็กน้อยซึ่งสามารถมองเห็นแมกไม้อุดมสมบูรณ์และถ้าหากฟังเสียงอย่างนิ่งสงบจะได้ยินเสียงน้ำตกไหลซัดซ่าแต่กลับพาให้เกิดความรู้สึกเย็นใจได้อย่างน่าประหลาด


"คาเมะจังเพิ่งฟื้นคงอยากพักผ่อน หรือว่าท่านอยากจะทานอะไรสักหน่อยไหมฮะ" คาซึยะส่ายหน้าตอบ


"ข้าอยากพบท่านพี่จินของเจ้า"

..
..

ธารน้ำตกขนาดใหญ่ที่มองเห็นตรงหน้าดังกระหึ่มชัดขึ้นเมื่อเดินใกล้เข้าไป บรรยากาศเย็นเยือกของไอน้ำทำให้คนตัวเล็กต้องกระชับยูกาตะเนื้อบางซึ่งเจ้าตัวนึกโทษตัวเองที่ไม่ทันได้หยิบฮาโอริมาเพื่อคลุมกันหนาวทั้งที่คาซึยะเองก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าตนเองเป็นคนที่ทนความหนาวเย็นไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่


หลังจากที่พยายามเดินไต่โขดหินซึ่งเต็มไปด้วยพืชน้ำเขียวครึ้มขึ้นมาบนแพไม้ไผ่ที่ถูกสร้างให้ยื่นออกไปขวางเส้นทางเดินน้ำชิดริมฝั่ง คาซึยะก็พยายามกวาดสายตาเพื่อมองหาร่างของคนที่ต้องการพบ แต่บนต้นน้ำแห่งนี้กลับไร้เงาผู้คน มีเพียงฝูงแมลงบินโฉบฉ่ายไปมาเท่านั้น


"เจ้าขึ้นมาทำอะไรที่นี่"


เสียงทุ้มเอ่ยถามดังขึ้นเหนือศีรษะ คาซึยะเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับคนที่กำลังตามหา อาคานิชิ จินอยู่ในชุดสีดำล้วนของชนเผ่านินจา ชายหนุ่มกำลังนั่งเหยียดขาข้างหนึ่งบนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่ยื่นแผ่ออกมาจากลำต้นหนาซึ่งเป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่แผ่กิ่งก้านรอบทิศทาง ใบหน้าหล่อคมมีร่องรอยการได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยแต่นั่นดูเหมือนจะไม่ได้บั่นทอนความดูดีให้ลดลงเลย แต่มันกลับเพิ่มเสน่ห์ให้มากขึ้นด้วยซ้ำ


"ยูริบอกว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจึงออกมาตามหา"


"ตามหาข้า?" คนตัวสูงทวนประโยคคล้ายกับไม่แน่ใจ คาซึยะพยักหน้าตอบรับ


"ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้า"


จินเงียบไปเพียงครู่ก็เอ่ยขึ้น
"ขึ้นมาบนนี้สิ"

คาซึยะนิ่วหน้าเล็กน้อย เขาอยู่ในชุดยูกาตะจะให้ปีนป่ายต้นไม้เหมือนกับพวกนินจาได้อย่างไรกัน ราวกับความคิดนั้นอีกคนจะล่วงรู้ จินยิ้มกริ่มพร้อมกับยื่นมือออกมาเป็นหลักให้จับ คาซึยะเม้มริมฝีปากตัวเองคล้ายกับกำลังลังเล แต่เมื่อเงยหน้าสบตากับดวงตาสีแดงฉาด คนตัวเล็กก็ค่อยๆ ยื่นมือวางตอบลงไปบนมือหนาอย่างอ้อยอิ่ง


เพียงชั่วพริบตาคาซึยะก็ขึ้นมานั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ทั้งที่ยังไม่ทันได้รู้สึกตัวด้วยซ้ำ เอวบางสอบถูกกอดรัดจากลำแขนหนาของคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง คนตัวเล็กหันขวับไปมองพร้อมกับเพ่งสายตาห้ามปราม


"เจ้าคิดจะทำอะไรกัน!"


"ชู่วว..." จินยกนิ้วจ่อริมฝีปากส่งเสียงหยุดแล้วชี้นิ้วออกไปด้านหน้า "...ดูนั่นสิ" คาซึยะมองตาคว่ำแต่ก็ยอมละสายตาหันไปมองตามนิ้วที่คนตัวสูงชี้นำ ในทันทีที่มองตรงไปด้านหน้า ดวงตาเรียวก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมกับอุทานเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน


คาซึยะไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จากมุมที่นั่งอยู่เขาสามารถมองเห็นทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่กว้างสุดสายตาระยิบระยับสะท้อนสีสันความเบ่งบานหลากหลายพันธุ์นานาชนิดราวกับเป็นแหล่งรวมดอกไม้ทั้งผืนโลก ด้านหลังเป็นเทือกเขายาวตลอดแนวเหมือนกับเป็นกำแพงกำบังไม่ให้อัญมณีบนดินเหล่านี้บอบช้ำ คาซึยะไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าจะมีสถานที่ที่สวยที่สุดกำลังอยู่ตรงหน้าเขา


"เจ้าชอบไหม?"


เสียงทุ้มถามแนบใบหูสวยที่หันมาพยักหน้าตอบเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองทุ่งดอกไม้อีกครั้งราวกับต้องการดื่มด่ำให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ จินยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังถูกใจอย่างเปิดเผย ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นพร้อมกับเอียงหน้ากดริมฝีปากแนบลงบนขมับเนียน ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งปรารถนา... มากขึ้นทุกที


คาซึยะชะงักก่อนจะเอียงหลบไปเล็กน้อย จินกระชับอ้อมกอดเพิ่มขึ้นแล้วแนบคางลงชิดกับไหล่ลาดบางโดยไม่มีการขัดขืนจากอีกฝ่ายอย่างที่ควรเป็น มือหนากอบกุมมือบางเอาไว้ทั้งสองมือแล้วหลับตาลง ฟังเสียงกระแสลำธารที่ดูเหมือนจะแจ่มชัดขึ้น สายลมแสนบางพัดลอยผ่านมาพาให้ทุกอย่างตกอยู่ในความนิ่งงันราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้เพียงแค่นั้น



"ข้าชอบที่นี่มาก แต่ข้าคงจะไม่ได้อยู่ชื่นชมมันอีกแล้ว..." จินลืมตาขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าที่ก้มงุด เขาจึงไม่อาจเห็นว่าริมฝีปากของคนพูดกำลังสั่นไหวเพียงไร คาซึยะกระพริบตาพร้อมกับเม้มริมฝีปากจนซีดขาว


"...ข้าจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"


จินยืดตัวขึ้นตรงพร้อมกับจับบ่าบางให้หันมาเผชิญหน้าด้วยสายตาที่มองตรงมาอย่างไม่แน่ใจกับที่สิ่งที่เพิ่งได้ยิน คาซึยะหลบตามองเพียงสายน้ำไหลเชี่ยวกรากเบื้องล่าง ปลายไม้ไหวเล็กน้อยพร้อมกับใบแก่ร่วงกราวเมื่อจินตัดสินใจพาคาซึยะลงมาคุยกันด้านล่าง ถึงแม้พื้นที่จะมีมากกว่าหลายเท่านัก แต่คนตัวเล็กก็ยังเลือกที่จะหลบตาอยู่อย่างนั้น


"ข้าไม่ให้เจ้าไป!" น้ำเสียงห้าวบอกอย่างแน่วนิ่ง คาซึยะตวัดสายตาขึ้นมองอย่างท้อใจ "หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงไม่ห้ามแต่เจ้าก็รู้ว่าคืนก่อนเกิดอะไรขึ้น เห็นชัดอยู่แล้วว่าพวกนั้นต้องการตัวเจ้า ต้องการพลังของเจ้าหรืออะไรก็ตามแต่ แต่เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าปล่อยเจ้าห่างกายข้าไปไม่ได้ ข้าไม่ยอม" บทจะดึงดันก็ดูเอาแต่ใจในทันที คาซึยะเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะโพล่งออกไปในเหตุผลที่ตัวเขาเองก็ลำบากใจมากไม่ต่างกัน


"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเยี่ยงไร ไม่ใช่เพราะข้าหรือที่เรียกปีศาจพวกนั้นเข้ามาที่นี่ เจ้าบอกข้าสิว่าตั้งแต่ที่เจ้าเกิดมาเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น บอกข้ามาสิ!" คาซึยะพร่ำพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาสวยแดงก่ำอย่างที่พยายามอดทน เมื่ออีกฝ่ายยังความเงียบก็แสดงถึงคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว


"ไม่เคยมีใช่ไหมล่ะเหตุการณ์แบบนี้ จนกระทั่งข้าได้มาอยู่ที่นี่..."


จินส่ายหน้าอย่างช้าๆ เมื่อได้รับฟัง


"ถึงแม้ที่นี่จะไม่เคยมีปีศาจมาก่อน แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า..."


"ถ้าไม่ใช่ความผิดของข้าแล้วจะเป็นใคร หากข้ายังอยู่ที่นี่ต่อไปหมู่บ้านของเจ้าอาจจะถูกคุกคามจาก.. จากตัวอะไรที่ร้ายกาจ พวกมันไม่ใช่มนุษย์เจ้าก็รู้ ข้ากลัว.. กลัวว่ามันจะเป็นเหมือนกับหมู่บ้านของข้า เจ้าอยากให้มันเป็นแบบนั้นหรืออาคานิชิ เจ้าอยากให้ข้าต้องกลายเป็นคนบาปอย่างนั้นใช่ไหม!"


"ไม่ใช่!"


น้ำเสียงดุดันหยุดความว้าวุ่นของคาซึยะเอาไว้แม้เพียงจะชั่วคราว จินบีบไหล่ทั้งสองข้างที่กำลังสั่นไหวเอาไว้แน่นเพื่อให้อีกคนได้รู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงหน้าด้วยกันในตอนนี้และที่นี่ เขารู้ว่าคาซึยะกำลังพยายามปิดกั้นตัวเองและผลักไสต่อต้านการผูกสัมพันธ์ทุกรูปแบบเพื่อป้องกันตัวเองจากความเสียใจอันเกิดจากการสูญเสีย


แต่ถึงอย่างนั้น จินก็อยากให้คาซึยะลองเชื่อใจเขาสักครั้ง
แต่เมื่อคาซึยะยังเอาแต่ก้มหน้า ร่างสูงก็ยอมเป็นฝ่ายผละออกมา


"ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ข้าจะปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้และข้าเอง... ก็จะปกป้องเจ้าด้วยเช่นกัน"


"เราจะไม่คุยกันเรื่องนี้อีก"


ร่างสูงบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นคงและแน่วแน่ต่างออกไปจากทุกทีก่อนจะเดินลงไปตามเส้นทางลำธารทิ้งให้คาซึยะยืนนิ่งสงบที่เดิมอย่างใช้ความคิด มือน้อยที่สั่นระริกค่อยๆ กอบกำจนแน่นขึ้นเมื่อถึงคราวต้องตัดสินใจ


"เจ้าคิดจะปกป้องข้าแล้วเคยถามถึงความรู้สึกของข้าบ้างไหมอาคานิชิ..." คำพูดเรียบสนิทเอ่ยขึ้นทำให้ร่างสูงที่หันหลังเดินจากไปหยุดนิ่งอยู่กับที่ คาซึยะเงยหน้ามองแผ่นหลังเหยียดตรงนิ่ง "...ข้ารู้สึกขอบคุณเจ้า ขอบคุณครอบครัวของเจ้า แต่มันก็เป็นความรู้สึกเพียงแค่นั้น เจ้าจะถือความมีบุญคุณของเจ้าเหนือตัวข้าไปมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะทุกการกระทำ ทุกคำพูดที่ผ่านมาของเจ้า ข้าทนมาพอแล้ว"


ประโยคสุดท้ายเบาหวิวแทบกลืนหายไปกับลำคอ
สายลมเงียบหายไปพร้อมกับกระแสลำธารที่ไหลเชี่ยว น้ำตาหยดแรกหลั่งออกมาในทันทีที่คาซึยะหันหลังเลี่ยงหลบ จินยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้หันหน้ากลับมามองเลยด้วยซ้ำ


"ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร คำตอบของข้าก็มีเพียงสิ่งเดียว คือเจ้าต้องอยู่ที่นี่"


คาซึยะขยับเปลือกตากว้างขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับหันขวับกลับไป แต่ทว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้ามีเพียงความว่างเปล่าไร้เงาคนที่อยู่ก่อนหน้า


สายลมยังคงเงียบหาย
กระแสลำธารยังคงไหลเชี่ยว
แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมีเพียงใจของคนที่ถูกทิ้งให้อยู่เบื้องหลังตามลำพังเท่านั้น


TBC.
[ Hide More ]

เมืองโยโกฮามา จังหวัดคานากาวะ ประเทศญี่ปุ่น


สายฝนพรำตกกระทบร่มบางใสที่ปกคลุมร่างกายเพรียวบางเกือบจะไม่มิด ละอองน้ำกระเซ็นเกาะปลายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนจนหมาดชื้น แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกับสภาพอากาศชื้นแฉะสักเท่าไหร่ หนำซ้ำดวงตาเรียวรีที่มองลึกเข้าไปในสถานบันเทิงตรงหน้ากลับระริกไหวด้วยความพอใจไม่ต่างไปจากริมฝีปากบางเฉียบที่กดยิ้มลึกเมื่อค้นพบสิ่งที่ตัวเองตามหามานาน...

..
..

ตีสองกับอีกสี่สิบแปดนาที ชายหนุ่มร่างสูงกรีดนิ้วลงบนสายกีต้าร์เป็นทำนองบอกลาค่ำคืนแห่งบทเพลงพร้อมกับเสียงปรบมือดังเซ็งแซ่ มือหนากระชับกีต้าร์แล้วลุกขึ้นโค้งเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินดุ่มๆ หายเข้าไปยังด้านหลังเวทีที่มีเจ้าของร้านยืนส่งยิ้มมาให้แต่ไกล


"ดีมาก คืนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ขอบใจนายมากนะอาคานิชิ"


ร่างสูงรับคำขอบคุณเพียงแค่ยักไหล่พร้อมกับถอดแว่นตาดำเสียบไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่เผยให้เห็นดวงตาคมลึกคล้ำจากการอดนอนต่อเนื่องกันเป็นเวลา... เท่าไหร่แล้วเขาเองก็ไม่อยากจะนับ เพราะตั้งแต่ที่จำความได้ ชีวิตวัยรุ่นจนถึงวัยหนุ่มได้หมดไปกับการร้องเพลงหาเงินเพื่อจุนเจือชีวิตตัวเอง


ก็ไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด แต่เรื่องนั้นใครจะสน ในเมื่อมือยังครบสองข้าง หัวยังตั้งบนบ่าได้ กับอีแค่ใช้ชีวิตบนโลกรกๆ แห่งนี้มันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนั่นแหละ

อาคานิชิ จินผู้ภูมิใจในความยะโสอวดดีของตัวเองสะพายกีต้าร์คู่ใจพาดบ่าหลังจากที่เซ็นต์ชื่อรับเงินค่าจ้างของวันนี้เรียบร้อยแล้ว

"กลับแล้วนะ"

"โอเค พรุ่งนี้เวลาเดิมล่ะ"

"อืม"

ชายหนุ่มรับคำในลำคอพลางจับฮู้ดคลุมศีรษะกันฝนที่ยังคงตกปรอยๆ แล้วเดินออกทางหลังร้านตามปกติ มันคงจะเป็นเหมือนเช่นทุกคืนหากในวันนี้เส้นทางที่คุ้นเคยจะไม่มีเด็กหนุ่มสวมหมวกทรงฟักทองสีเหลืองทองใบใหญ่กว่าศีรษะจนปิดลงมาถึงหัวคิ้วเรียวสวย ร่างเล็กบางสะพายเป้ใบใหญ่เข้ามาขวางทางเขาเอาไว้อย่างไม่เกรงกลัวทั้งที่เขาเพ่งมองจับจ้องในระยะประชั้นชิดขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงหลบตาเป็นพัลวัน


ดวงตาคมกริบหรี่มองพร้อมกับคิ้วที่เผลอขมวดเป็นปมไม่รู้ตัว


"จะกลับแล้วเหรอ" คนตัวเล็กกว่าถามออกไปอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเรียวใสมองจ้องตอบกับชายหนุ่มเหมือนเจอของถูกใจก่อนจะคล้องมือกับลำแขนหนาที่กำลังล้วงกระเป๋าอยู่ ร่างสูงสะบัดมือออกในทันที แล้วใช้อีกมือดันร่างเล็กให้แผ่นหลังติดผนังพร้อมกับฝ่ามือที่เลื่อนขึ้นมาล็อคลำคอขาวบางที่ดูเหมือนจะแดงเรื่อขึ้นทันตา


"นายเป็นใคร" จินกดเสียงถาม จงใจละเลยกับเสียงร้องโอดด้วยความเจ็บของคนตรงหน้าซึ่งแค่เพียงชั่วขณะดวงตาที่ฉายแววตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มทั้งนัยย์ตา


"ถ้าบอกแล้วจะมีอะไรมาแลกเปลี่ยนป่ะล่ะ"


ท่าทางเหมือนกำลังสนุก... คนที่อยู่ตรงหน้าแสดงออกชัดถึงสิ่งนี้ ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางบรรยากาศสลัวจนในที่สุดร่างสูงก็ยอมปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ แล้วเลือกที่จะเดินจากมาอย่างเงียบๆ ...ก็แค่เด็กเอาแต่ใจ ถ้ายังเต้นไปกับคำยั่วโมโหเหล่านั้นเมื่อไหร่ ก็จะยิ่งสูญเสียความเป็นตัวเองมากเมื่อนั้น


ท่าทางเพิกเฉยของคนตัวสูงทำให้เด็กหนุ่มยิ้มได้อีกครั้ง
ไม่คิดจะยอมแพ้หรอกนะ


จินเดินเลียบไปตามถนนซึ่งอีกฝั่งมองเห็นเป็นเวิ้งทะเลกว้างสุดสายตา เสียงคลื่นซัดสาดกระทบทำนบดังกระหึ่มมาพร้อมกับลมหนาวเยือก ฝนเริ่มจะหยุดตกลงแล้วแต่ก็ยังคงความชื้นในบรรยากาศหลงเหลือให้พอรู้สึก


แสงจากประภารคารที่มองเห็นไกลลิบๆ กราดแสงวิบไหวทำให้ร่างสูงชะงักไปกับเงาสะท้อนของคนที่เดินตามหลังมา จินถอนหายใจหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเด็กชายที่ยังคงสวมหมวกทรงฟักทองปิดบังสายตาไว้อย่างหมิ่นเหม่


"คิดจะตามไปถึงเมื่อไหร่" ถามเสียงเรียบ อีกฝ่ายคลี่ยิ้มจนเต็มแก้มก่อนจะรุดเข้ามาหาอย่างรวดเร็วราวกับรอโอกาสที่คนตัวสูงจะให้ความสนใจอยู่ก่อนแล้ว ดวงหน้าเรียวเงยขึ้นมาสบตาแล้วทำปากยื่นคล้ายกับกำลังลำบากใจในการที่จะพูดออกไป


"คือจริงๆ แล้วผมแวะมาเที่ยวแถวนี้ แต่ว่ากระเป๋าสตางค์ถูกขโมยไป แล้ว... แล้วก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหน ถ้ายังไง..."

"จะไปนอนกับฉัน?"

"ใช่แล้ว!" คนตัวเล็กกว่าร้องเสียงดังทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยปากเปิดช่องโหว่ นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกตัวเองเบาๆ พร้อมกับช้อนตามองร่างสูงตาแป๋ว เอ่ยถามเสียงเบาด้วยความเกรงอกเกรงใจซะเหลือเกิน

"...ได้ไหมครับ?"

ร่างสูงจ้องเข้าไปในดวงตาที่สุดแสนจะลุ้นกับคำตอบของเขาแล้วถอนหายใจดังพรืด ถ้าเขาบอกไม่ให้มันจะดูใจดำเกินไปหรือเปล่า เพราะดูจากลักษณะท่าทางแล้วก็ใช่ว่าจะดูมีพิษมีภัยอะไรร้ายกาจ อีกอย่างถ้าหากเขาปฏิเสธไปแล้วเด็กหนุ่มคนนี้จะเชื่อฟังหรือเปล่าก็ไม่รู้ ท่าทางเอาแต่ใจแบบนี้คงจะตามเขาไปจนถึงบ้านนั่นแหละ


"แค่คืนเดียวนะ"
ก็แค่คืนเดียว คงจะไม่เป็นอะไรล่ะมั้ง?

"อื้ม!"

จินกลับตัวเดินไปตามเส้นทางเดิม ร่างเล็กยิ้มกริ่มก่อนจะเร่งความเร็วไปเดินเคียงข้าง มือน้อยกระชับสายสะพายเป้ใบใหญ่ แล้วเอียงหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมที่ยังคงมองตรงไปด้านหน้าด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ ริมฝีปากกดยิ้มลึกเมื่อสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

ไม่ปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้วนะ อาคานิชิ จิน

"ผมชื่อคาเมนาชิ คาซึยะล่ะ" คาเมะบอกแล้วเฝ้าสังเกตอาการของคนตัวสูงที่มีท่าทีแค่เพียงเลิกคิ้วก่อนจะอือออรับรู้อย่างไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไหร่นัก

"งั้นเหรอ"

คนตัวเล็กยกมือขยับหมวกทรงฟักทองให้ปิดหน้าจนมิดแล้วก็นึกโมโหขึ้นมาหน่อยๆ นี่ชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในความทรงจำของหมอนี่เลยอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่เขาออกจะคิดถึงอยู่ตลอดเป็นเวลาสิบปีเต็มเลยนะ สิบปีเต็มที่ในหัวมีแต่เรื่องของอาคานิชิ จินแต่ว่าอีกคนกลับไม่ได้สะกิดใจจะจำเรื่องราวในวันนั้นเลยแม้แต่น้อย

อย่าทำให้โมโหจะได้ไหมเนี่ย!

“นี่คุณน่ะ เคยไปเที่ยวที่ฮอกไกโดหรือเปล่า” คาเมะลองเลียบเคียงถามออกไป และจินก็ตอบกลับมาแทบจะทันทีเช่นกัน

“ไม่เคย”

“เอ๋ ไม่จริงหรอก” คนตัวเล็กร้องเสียงสูงด้วยความประหลาดใจจนทำให้จินต้องหันมามองด้วยความสงสัยว่าไอ้ที่เขาบอกออกไปมันผิดปกติตรงไหนกัน

“ทำไม การที่ฉันไม่เคยไปฮอกไกโดเนี่ยเป็นเรื่องแปลกมากหรือไง” คาเมะพยักหน้าหงึกๆ แล้วก้มหน้าบ่นพึมพำกับตัวเอง


“แปลกสิ แปลกมากๆ ก็ในเมื่อสิบปีที่แล้วยังช่วยเราอยู่เลยนี่นา” ก็วันนั้นที่เขาและครอบครัวไปเที่ยวปีนภูเขาและเล่นสกีกัน แล้วก็เกิดพายุเข้ากะทันหันสร้างความโกลาหลไปทั่วจนเขาพลัดหลงกับคนอื่นๆ ก็ได้รุ่นพี่คนหนึ่งช่วยพากลับมาที่โรงแรม คาเมะจำได้ดี เขาชื่ออาคานิชิไม่ผิดแน่ๆ!


“แล้วคุณเคยช่วยคนพลัดหลงหรือเปล่า แบบว่ากลางพายุหิมะอะไรแบบนี้น่ะ” คาเมะยังคงไม่ยอมแพ้ ร่างเล็กถามออกไปและเฝ้ารอคำตอบด้วยสายตามุ่งมั่น หากแต่ร่างสูงกลับส่ายหน้าและตอบออกมาทันควันเช่นเคย


“ไม่เคย”


“ไม่จริงหรอก!” คาเมะร้องเสียงสูงยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก


“นายจะไปรู้ดีกว่าฉันได้ยังไง เอ้า อย่ามัวแต่พูด รีบๆ เดินเถอะ” จินบอกคล้ายกับจะเริ่มรำคาญ คนตัวสูงเร่งฝีเท้าทิ้งให้คาเมะต้องอ้าปากตาค้างไปอย่างคาดไม่ถึงกับเรื่องราวหลายๆ อย่าง ก็คิดอยู่แล้วว่ามันคงไม่ง่ายนักหรอก แต่เขาก็น่าจะรู้สึกคุ้นๆ บ้างสิ ไม่ใช่เฉยเมยกับเรื่องที่ไม่น่าจะลืมได้ง่ายๆ แบบนี้ หรือเห็นคาเมะเป็นเด็กตัวกระเปี๊ยกไม่น่าสนใจอย่างนั้นเหรอ


ไม่หรอกน่า เด็กน่ารักอย่างเขาใครจะลืมได้ลงกันล่ะ!


เอ๊ะ! หรือว่าอาคานิชิ จินได้รับอุบัติเหตุหัวกระแทกพื้นความจำเสื่อมทำให้ความทรงจำในช่วงนั้นหายไป มันอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้นะ ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!


"ที่นี่แหละ"


เสียงของคนตัวสูงปลุกภวังค์ร่างน้อยให้รู้สึกตัว คาเมะมองไปรอบๆ ก็พบกับสภาพห้องพักค่อนข้างเก่าและคับแคบ มีห้องนั่งเล่นกึ่งห้องนอนที่มีเพียงฉากกั้นและครัวขนาดเล็กที่ยื่นออกมาในขนาดพื้นที่แทบจะเรียกได้ว่าแมวดิ้นตายก็ไม่ปาน
ห้องพักของจินทั้งหมดยังเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้านของเขาด้วยซ้ำ!


"ถ้าจะอาบน้ำก็หยิบผ้าขนหนูในตู้ได้เลยนะ"


"ไม่เป็นไร ผมพกมาด้วย" คาเมะบอกพลางรื้อของในเป้ตัวเองออกมาวางเกลื่อนพื้นห้องทั้งผ้าขนหนูผืนเล็ก ผืนใหญ่ ชุดนอนเข้าคู่กันทั้งเสื้อและกางเกง แล้วยังจะอุปกรณ์ใช้สอยส่วนตัวอีกกระเป๋าใหญ่ เป็นเด็กหรือไง พกมาอย่างกับจะไปเข้าค่ายทัศนศึกษา ร่างสูงอดค่อนขอดในใจไม่ได้ แต่พอดวงตาเรียวใสเงยขึ้นมาสบตาด้วยแล้วยังจะท่าทางเอียงคอเหมือนกำลังงงงวยนั่นอีก ทำให้จินต้องเดินหลบออกมาหาน้ำดื่มทั้งที่ไม่ได้รู้สึกกระหายน้ำเลยแม้แต่น้อย


“อะไร มีอะไรเหรอ ทำไมมองแบบนั้นล่ะ” คาเมะเดินตรงเข้ามาถาม จินส่ายหน้าตอบในขณะที่ตาเหลือบมองเห็นบะหมี่ถ้วยบนชั้นพอดี


“ก็ไม่มีอะไร แค่จะถามว่าจะเอาบะหมี่สักถ้วยไหม”


“ไม่เอาหรอก ว่าแต่...ใจดีจังน้า” คาเมะยิ้มร้ายแล้วทันใดเด็กหนุ่มก็พุ่งเข้าไปหอมแก้มจินฟอดใหญ่ก่อนจะรีบผละออกมาเตรียมข้าวของตัวเองที่เดิมพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายใจซะเหลือเกิน จินอ้าปากเตรียมจะดุสั่งสอนที่คนตัวเล็กทำแบบนี้กับผู้ชายที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรก แต่เขาก็เปลี่ยนใจเป็นส่ายหน้าระอา เป็นเด็กแก่แดดกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก


หลังจากที่คาเมะหายเข้าไปในห้องน้ำ จินก็เปิดทีวีดูข่าวไปตามเรื่องตามราว แล้วจัดการเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนแบบง่ายๆ เสื้อยืดตัวเก่ากับกางเกงวอร์มขายาวธรรมดา หลังจากที่ล้างหน้าแปรงฟันก่อนนอนแล้ว ชายหนุ่มก็เปิดหาผ้าห่มสำหรับแขกอีกคนก่อนจะวางไว้ให้บนโซฟา เบ็ดเสร็จทำทุกอย่างแล้วกินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่อีกคนยังไม่มีท่าทีว่าจะออกมาจากห้องน้ำเลยให้ตายสิ


จินนั่งนับเวลารออีกสิบนาทีก็ทนไม่ไหว ชายหนุ่มตัดสินใจปิดทีวีแล้วเข้านอนไปอย่างง่ายดาย สักพักคาเมะก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำพบเพียงความเงียบสงัดภายในห้องเล็กๆ แห่งนี้ เด็กหนุ่มทำปากยื่นเมื่อคิดได้ว่าอีกคนไม่คิดจะรอกันบ้างเลย


หลังจากที่เอาผ้าเช็ดตัวไปตากและทาแป้งจนทั่วตัวแล้ว คาเมะก็เดินเข้าไปหยิบผ้าห่มที่อยู่บนโซฟาขึ้นมา ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างซุกซนก่อนจะค่อยๆ ย่องไปเปิดฉากที่กั้นเป็นห้องนอนของอีกคนออก เมื่อเห็นว่าจินหลับสนิทดีแล้ว ร่างเล็กก็จัดการปิดไฟด้านนอกก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวลงไปนอนบนเตียงที่แสนจะคับแคบ


แต่ก็นับว่าเป็นความโชคดีล่ะนะ


ร่างเล็กค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างหนาของจิน และเมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงนิ่ง คาเมะก็ใช้ลำแขนกอดรัดไปรอบตัวพร้อมกับเบียดร่างเข้าไปจนชิด อูย ตัวอุ่นอย่างที่คิดเลย!


“ที่นอนของนายคือโซฟาด้านนอก” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาทั้งที่คนพูดยังคงหลับตา คาเมะกรอกตาพร้อมกับทำปากบู้ด้วยความไม่สบอารมณ์ก่อนจะรัดแขนที่กอดลำตัวหนาแน่นขึ้นอีก เมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่ยอมออกไปตามที่บอกแถมยังรั้นด้วยการทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอีก คนตัวสูงก็พลิกตัวกลับมาหาพร้อมกับผงกศีรษะขึ้นมองดวงหน้าใสที่ยังไม่ได้หลับตา แถมยังส่งยิ้มยั่วโมโหมาให้อย่างตั้งใจอีกด้วย


“นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ พอดีเลย เรามานอนคุยกันดีกว่านะ โอ้ย!” คาเมะร้องเสียงดังเมื่อหน้าผากถูกดีดจากนิ้วเรียวยาวของคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า เมื่อคนตัวเล็กยังคงร้องเจ็บๆ จินก็ซ้ำแผลให้ด้วยการผลักศีรษะเล็กเบาๆ


“ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อย่าให้ต้องมาเหนื่อยกับนายอีกเลย” คนตัวสูงพยายามพูดบอกอย่างใจเย็น คาเมะทำปากยื่นแต่ก็ยอมพยักหน้าเหมือนจะเชื่อฟัง


“เป็นหมอนข้างให้ก็ได้”


“ไม่ต้อง กลับไปที่เดิมของนายซะ” จินยื่นคำขาด คาเมะทำหน้าง้ำยิ่งกว่าเดิม เมื่อร่างสูงทำท่าจะขยับตัว คนตัวเล็กก็รีบพูดทันที


“จูบก่อนสิ เอาตรงนี้นะ ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ย เจ๊บเจ็บ” มือน้อยคลำป้อยๆ บริเวณหน้าผากของตัวเอง จินได้ฟังแล้วแทบจะเป็นลม ชายหนุ่มถอนหายใจ ดูจากสายตาแล้วคงเอาจริงแน่นอน นี่ตกลงว่าเขาคิดผิดใช่ไหมที่ให้ที่พักกับเจ้าตัวเล็กที่แสนดื้อรั้นและเอาแต่ใจคนนี้


“อยู่นิ่งๆ” ไม่ได้เต็มใจจะทำหรอกนะ จินถูกสถานการณ์บังคับ


มือหนาช้อนใบหน้าเรียวเล็กแล้วค่อยๆ ประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากเนียนที่ไม่เห็นจะมีรอยช้ำตรงไหน เมื่อจินถอนริมฝีปากออกมาก็พบว่าคนที่แสนก๋ากั๋นแก่แดดกำลังนอนหน้าแดงแจ๋ ดวงตาเรียวที่เคยสู้สบตากลับดูหลุกหลิกหลบหน้า มือเล็กผลักอกของจินออกห่างก่อนจะตะกายออกจากเตียงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนผิดไปจากปกติ


“ระ..ราตรี สวัสดิ์นะ” คนตัวเล็กละล่ำละลักบอกแล้วรีบคว้าผ้าห่มมากอดไว้ก่อนจะรุดไปนอนบนโซฟาอย่างไม่อิดออด จินเลิกคิ้วยกริมฝีปากยิ้มกึ่งขัน

ก็น่ารักดีนี่นา


..
..


เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้ตอนสิบโมงเช้าดังขึ้นทำให้คนตัวสูงค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่กดปิดเสียงหนวกหูไปเรียบร้อยแล้ว แรงขยับตัวที่ตามมาพร้อมกับเสียงครึมครางทำให้จินต้องหันไปมองพื้นที่เตียงที่มันควรจะว่างเปล่า หากแต่ในเช้านี้ดูเหมือนมันจะไม่เป็นเช่นที่เคย


ร่างเล็กบางนอนเบียดชิดทั้งกอดทั้งก่ายเขาจนจะเป็นเนื้อเดียวกันทำให้จินนึกอยากจะเอาเท้ากุมขมับให้มันรู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรทั้งที่เมื่อคืนก็ดูเหมือนจะเข้าใจกันดีแล้วนี่นาว่าที่นอนของหมอนี่คือโซฟาด้านนอก ไม่ใช่เตียงนอนของเขาอย่างที่กำลังครอบครอง


“อย่าเพิ่งลุกเลยนะ กำลังสบายเลย” คาเมะบอกทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม จินถอนหายใจแล้วพยายามจะแกะลำแขนบางให้ออกจากลำตัว ริมฝีปากของคนที่หลับอยู่ยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจกับแขนของเขาพลิกร่างตัวเองขึ้นคร่อมคนตัวหนาในทันที


“จะทำอะไร” จินถามเสียงเรียบ ผงะตัวถอยห่างจากใบหน้าที่แม้จะเพิ่งตื่นนอนเขาเองก็ต้องยอมรับล่ะว่าน่ารักแค่ไหน ยิ่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายนิดๆ ที่ส่งมาให้ยิ่งเป็นเหมือนเสน่ห์ที่ตัวเองค่อนข้างจะรู้ดีทีเดียวถึงได้ใช้มันบ่อยครั้ง และในครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน


“จะทำอะไรดีน้า” ถามกลับเหมือนต้องการจะยั่วเย้า หากแต่ตอนนี้คนตัวสูงกลับนอนนิ่ง จินเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเด็กคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ ดูเหมือนว่าจะเตรียมตัวเตรียมใจวางแผนมาอย่างดีแล้วกับการบุกจู่โจมเขาซึ่งเป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ ทั้งที่เมื่อคืนดูแล้วก็รู้ว่ายังอ่อนหัดกับเรื่องพรรค์นี้อยู่นัก แต่ก็ยังอยากจะทำซ่า เด็กเอ๋ยเด็ก


“ก่อนอื่นก็ต้องลงโทษกันหน่อยล่ะนะ จำกันไม่ได้แบบนี้จะให้แบบเบาะๆ ไปก่อนแล้วกัน” คนตัวเล็กพูดพลางก้มหน้าลงไปเพียงเล็กน้อย ดวงหน้าขาวมองพิจารณาองศาที่พอเหมาะก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ


ริมฝีปากบางเม้มสนิทแตะกลีบปากอิ่มเบาๆ กดย้ำพอให้รู้สึกแล้วเพิ่มแรงเบียดชิดเข้าหาทั้งร่างกายและริมฝีปากปากร้อนผ่าวโดยที่ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น จะว่ายังไงดีล่ะ ไอ้ที่ว่ามากไปกว่านั้นคาเมะเองก็ไม่กล้าซะด้วยสิ เลยได้แต่เล็มๆ เลียๆ ด้านนอกริมปากอีกคนราวกับแมวดมกลิ่นซึ่งทำให้ร่างสูงเองก็ชักจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน


“ปากเก่งไม่เข้าเรื่องนะเรา” จินว่าให้แล้วเป็นฝ่ายพลิกร่างน้อยให้ลงไปนอนด้านล่าง คาเมะอุทานด้วยความตกใจแต่เมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงมาเข้าหา คาเมะก็หลับตาแน่น เขาทำใจแล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นเข้าสักวัน ถ้าจินต้องการคาเมะก็พร้อมจะตั้งตัวรับ ไฟท์เสมอล่ะ!


ทั้งคู่จูบกันนานเท่าไหร่ต่างฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจ จนในที่สุดจินก็เป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกมาด้วยอาการอ้อยอิ่ง ชายหนุ่มทำท่าว่าจะก้มลงไปซ้ำอีกรอบแต่คาเมะก็เบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับอาการหอบหนักๆ ดูเหมือนเขาจะหายใจไม่ทันด้วยล่ะ


จินผุดลุกขึ้นนั่งพลางเสยผมอย่างลวกๆ ดูเหมือนว่าเช้านี้เขาเริ่มจะมีอาการหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ แล้วล่ะสิ

“นี่จำได้หรือยังอ่ะ ผมคาเมนาชิไง เด็กคนนั้นที่คุณช่วยไว้ไง” คาเมะตามมารบเร้าถามพร้อมกับกอดคอคนตัวสูงแน่น คางเล็กวางแปะบนไหล่หนาแล้วเงยหน้าขั้นมองจินที่ตอนนี้ขมวดคิ้วขึ้นมาอีกรอบ

“เหมือนว่านายจะเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ ฉันไม่เคยรู้จักนายและไม่เคยได้ยินชื่อนายมาก่อน ทีนี้เข้าใจหรือยังล่ะ” จินบอกด้วยน้ำเสียงชัดเจน ทำให้คาเมะที่ตั้งใจฟังอยู่ถึงกับเงียบไป ร่างสูงเอี้ยวหน้ามองคนที่เกาะอยู่ด้านหลังของเขาแล้วก็ถอนหายใจ


“ที่นายตามฉันมาก็เพราะเข้าใจว่าฉันเป็นผู้มีพระคุณของนายงั้นสินะ แต่ฉันไม่ใช่คนๆ นั้นหรอก นายตามมาผิดคนแล้วล่ะ” คนตัวสูงบอกพร้อมกับแกะมือบางออกซึ่งคราวนี้แกะออกได้โดยง่ายดายไม่มีแรงขืนจากร่างเล็กที่กำลังอยู่ในอาการค้างเหมือนจะช็อคนั่นเลย


“ไม่จริง...” ริมฝีปากบางพึมพำเสียงเบา คาเมะจำได้ว่าครั้งแรกตามหาจินเจอ เขาก็นึกชอบขึ้นมาทันที มันต้องเป็นความรู้สึกพิเศษที่คนสองคนเคยมีร่วมกันสิ แล้วอีกอย่าง...


“ก็เขาบอกเองว่าชื่ออาคานิชิ เขาเป็นคนบอกผมเอง คุณนั่นแหละที่โกหก คุณโกหกผม!” คาเมะตะโกนเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก หลังจากที่ได้รับการช่วยเหลือรุ่นพี่คนนั้นก็หายตัวไปทันที แม้แต่คำขอบคุณคาเมะก็ยังไม่มีโอกาสได้บอก ความตั้งใจของเขาจะพังลงเพียงเพราะเขาตามหาผิดคนอย่างนั้นเหรอ


มันจะไม่ตลกไปหน่อยหรือไง

“ชื่อของหมอนั่นล่ะ”

“ก็ อาคานิชิ ไง” คาเมะตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงลอยๆ จินส่ายหน้าระอา

“ฉันถามชื่อ ไม่ใช่นามสกุล”

แค่เพียงคำถามง่ายๆ ที่จินถามกลับเป็นการจุดประเด็นให้คาเมะได้คิดต่อ ร่างเล็กนั่งจมปลักกับความทรงจำของตัวเองแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าพี่ชายคนนั้นบอกแค่ว่า อาคานิชิ แค่นั้นจริงๆ เป็นความจริงเหรอนี่ที่คาเมะจะตามหาผิดคน! แถมยัง...อะไรต่อมิอะไรไปซะขนาดนั้น!

“นายเอาจูบของฉันคืนมานะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!” ร่างเล็กชี้หน้าตะโกนใส่จินด้วยความเจ็บใจ ตามหาก็ผิดคนแถมยังเสียจูบให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้อีกตังหาก

“ช่วยไม่ได้ก็อยากมาจูบเองนี่หว่า”

“อะไรนะ!”

คาเมะขว้างหมอนในมือปาใส่ร่างสูงที่เอี้ยวตัวหลบได้ทันอย่างท่วงที คนตัวเล็กทิ้งตัวนอนฟุบลงกับเตียงด้วยความอ่อนล้า เสียใจและเจ็บใจความโง่เง่าของตัวเองที่สะเพร่าจนผิดพลาดได้ถึงขนาดนี้

บ้าที่สุดเลยคาเมะ!

“นี่ถามอะไรหน่อยสิ...” น้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างเคย แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้มันดูจะกดต่ำกว่าปกติ คาเมะร้องอู้อี้ในลำคอเป็นเชิงบอกให้รู้ว่ากำลังฟังอยู่ เมื่ออีกฝ่ายดูจะเว้นช่วงไปนานแล้วยังไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที คาเมะจึงได้ดึงตัวขึ้นมาจากเตียง นั่งหัวฟูมองสบตากับคนตัวสูงที่เหมือนลำบากใจในการพูด


“อะไรเล่า” คนตัวเล็กเร่งเสียงอ่อย ดวงตาคมกริบหลุบมองเพียงปลายเท้าตัวเองถามอีกคนเสียงต่ำและเบาหวิว


“กับผู้มีพระคุณที่แท้จริงของนาย นายก็จะทำแบบที่ผ่านมากับที่ทำกับฉัน อย่างนั้นสินะ”

..
..


ร่างเล็กเดินแบกเป้กระทืบเท้าปังๆ เข้ามานั่งในสวนสาธาระกลางเมืองก่อนจะดึงหมวกทรงฟักทองในมือมาพัดพรึ่บพรั่บอย่างไม่สบอารมณ์ จากที่นั่งอยู่ในตอนนี้สามารถมองเห็นสะพานแขวนโยโกฮาม่าเบย์ชัดเจน ถึงจะเป็นเวลากลางวันแดดจัดแต่ก็ยังคงโดดเด่นสวยงามเสมอ


คนตัวเล็กนั่งสงบสติอารมณ์หลังจากออกมาจากบ้านของอาคานิชิตัวปลอม หรืออีกนัยหนึ่งก็อาคานิชิที่ไม่ใช่คนที่เขาอยากเจอ คิดแล้วก็แค้นไม่หาย ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขามาตามหาผู้มีพระคุณยังจะมาล่วงเกินกันหน้าไม่อาย ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส

คาเมะนึกด่าอีกคนในใจทั้งที่ฝ่ายฉวยโอกาสน่าจะเป็นตัวเองมากกว่า -*-

แล้วไหนจะคำถามเพี้ยนๆ นั่นอีก ถามแล้วก็หายหัวไปเลย ถ้าไม่อยากได้คำตอบก็ไม่ต้องถามออกมาสิ รู้ไหมว่าคนถูกถามสับสนแค่ไหนตาบ้า(กาม)


คนตัวเล็กนั่งไปสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น คาเมะกดรับทั้งที่ไม่ได้มองว่าคนโทรเข้ามาเป็นใคร และเมื่อได้ยินเสียงเขาเองก็ไม่ได้แปลกใจกับบุคคลที่โทรมาเลย


“ว่าไง ทาคิซาว่าซัง ถามมาได้ก็ล้มเหลวอ่ะดิ ไหนพี่บอกว่าอยู่โยโกฮาม่าไง พอผมมาตามนะก็ไม่เห็นจะใช่เลย เห๋? วะ ว่าไงนะ มีอาคานิชิอีกคนเหรอ คราวนี้ไม่ผิดตัวแน่นะ ครับ ผมจะลองดู บาย”

คาเมะวางโทรศัพท์ในมือแล้วก็ถอนหายใจพรืด จะเหนื่อยเปล่าไหมเนี่ยเรา


..
..


คาเมะเงยหน้ามองป้ายชื่อร้านอาหารจีนขนาดย่อมกลางไชน่าทาวน์ คนตัวเล็กกระชับกระเป๋าเป้พลางถอดหมวกที่สวมอยู่มาถือไว้ในมือก่อนจะก้าวเข้าไปในร้านที่ตอนนี้ยังไม่มีลูกค้าเลยสักคน ทั้งร้านจึงเงียบสงัด คาเมะมองดูรอบร้านก็พบกรอบรูปขนาดใหญ่หลายใบซึ่งล้วนแต่เป็นภาพครอบครัวที่ดูจะมีความสุขกันทั้งบ้าน พ่อ แม่ และลูกสาวตัวน้อย


“ร้านยังไม่เปิดให้บริการนะครับ” ชายหนุ่มในชุดอยู่กับบ้านง่ายๆ เดินออกมาบอกด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง คาเมะละสายตาจากกรอบรูปมองไปยังอีกคนที่หน้าตาเหมือนถอดแบบออกมาราวกับพิมพ์เดียวกันแล้วก็ยิ้มตอบ


“คุณอาคานิชิ ใช่ไหมครับ”

“ครับ ผมอาคานิชิ เรียว”

..
..

คาเมะก้าวออกจากร้านด้วยใบหน้าที่เป็นสุขยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะสิ่งที่เขาได้ตั้งใจเอาสำเร็จลงไปหลังจากที่ต้องแบกรับมันมาถึงสิบปี คำขอบคุณที่เขายังไม่เคยได้บอกออกไปกับผู้มีพระคุณ หนี้ชีวิตที่คาเมะคิดเสมอว่าถ้าหากไม่ได้พูดคำนั้นออกไป เขาคงติดค้างมันไปชั่วชีวิต


และในวันนี้ แม้ให้เขาพูดคำว่าขอบคุณสักล้านครั้งมันก็ยังคงเป็นบุญคุณที่คาเมะจะระลึกไว้เสมอ สิ่งเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ ยิ่งมาเห็นว่ารุ่นพี่ที่เขานับถือมาตลอดมีชีวิตที่มีความสุขกับกิจการเล็กๆ พร้อมครอบครัวที่แสนอบอุ่น คาเมะก็ยิ่งรู้สึกดี มันเป็นความรู้สึกของเพื่อนมนุษย์ที่ควรยินดีกับความสุขของคนที่เราเคารพรัก


ใช่ ความรู้สึกเคารพรัก การพูดคุยกับอาคานิชิ เรียวซังทำให้คาเมะเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้น


บางทีการที่คาเมะมาที่นี่อาจจะไม่ใช่เพื่อตามหาผู้มีพระคุณอย่างเดียว เขาอาจจะกำลังตามหาหรือพบกับคนที่เขาเองก็รอมานานแล้วเช่นกัน ซึ่งบางครั้งเขาเองก็เอาทั้งสองอย่างมารวมกันโดยไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ กับอาคานิชิ จิน เพราะเข้าใจว่าเป็นผู้มีพระคุณเขาจึงรู้สึกชอบ อยากอยู่ข้างๆ แต่ในขณะเดียวกันกับเรียวซังทั้งที่เป็นผู้มีบุณคุณที่แท้จริง คาเมะกลับมีแค่ความรู้สึกนับถือ


ทั้งสองคนนี้แตกต่างกันทั้งภาพลักษณ์และความรู้สึก
คำถามที่ค้างคาใจในตอนนี้เพิ่งมีคำตอบ

..
..


เวลาตีสามตรง ร่างสูงสะพายสายกีต้าร์แบกบนบ่ากลับบ้านเช่นทุกครั้งหลังเลิกงาน ฝนที่เคยตกลงมาสร้างความอึมครึมในหลายวันในเวลานี้กลับปลอดโปร่ง ท้องฟ้าสงบเปิดกว้างมองเห็นดวงดาวเต็มเวิ้งฟ้าจนชายหนุ่มต้องหยุดเดินเพื่อเงยหน้าขึ้นไปชมความงดงามซึ่งไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่เขาจะนึกอยากจะอยู่นิ่งๆ เพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต


“ว้าว ดาวเห็นชัดมากเลย สวยสุดๆ”


น้ำเสียงร่าเริงแบบนี้คงไม่ใช่จินดัดเสียงพูดออกมาแน่นอน ร่างของเด็กหนุ่มที่แบกเป้ขนาดใหญ่มาเต็มหลังขยับเข้ามายืนเคียง ในมือมีหมวกทรงฟักทองโบกไปมาข้างกายของเขาราวกับเด็กอนุบาลก็ไม่ปาน


จินใช้หางตามองแล้วเดินหลีกออกไปโดยที่ไม่พูดอะไร คาเมะซึมลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกเพิกเฉยอย่างสมบูรณ์แบบ คนตัวสูงยังคงกลับบ้านเส้นทางเดิมโดยมีเงาสะท้อนของคนตัวเล็กตามมาอย่างเงียบๆ คาเมะเม้มริมฝีปากอย่างอึดอัดใจกับปฏิกิริยาตอบรับของอีกคนที่ดูจะเย็นชากว่าปกติเสียด้วยซ้ำ คาเมะควรจะทำยังไงดีเนี่ย


“นี่! คือผมหลงทาง ยังไงคืนนี้ให้ผมนอนด้วยคนได้ไหมครับ”

คาเมะตัดสินใจตะโกนถามเสียงดัง แต่จินก็ยังคงเฉย ไม่ยอมหรอกนะ!

“เงินก็ไม่เหลือแล้วด้วย หิวข้าวจะตาย ช่วยผมหน่อยเถอะนะ” คาเมะพูดแล้วก็หยุดมองร่างสูงที่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดจะสนกันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ เออ คาเมะผิดเองที่เข้ามายุ่มย่ามกวนใจไม่เข้าเรื่อง แต่อย่างน้อยก็น่าจะสนใจกันบ้างเซ่ ไอ้คนแก่แล้วยังเล่นตัว

มือน้อยปาดน้ำตาตัวเองแรงๆ ด้วยความเจ็บใจที่อีกฝ่ายชอบทำเมิน คาเมะตัดสินใจจะเลิกยุ่งกับอาคานิชิ จินแล้วด้วย ไม่อยากพูดไม่อยากข้องเกี่ยวกันคาเมะเองก็ไม่พูดด้วยหรอก กับอีแค่ความรักคาเมะจะหาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องถ่อมาถึงโยโกฮาม่าหรอก คิดว่าคาเมะจะง้องั้นเหรอ ฝันไปเถอะ


“ที่ถามอ่ะ ถ้าไม่ชอบก็ทำไม่ได้หรอกนะ ต่อให้มีบุญคุณแค่ไหนถ้าไม่รักก็ทำไม่ได้หรอก เข้าใจไหมว่าถ้าไม่รักก็ไม่ยอมหรอก!”

“จะบ่นอีกนานไหม ง่วงนอนแล้ว”

เอ๋? คาเมะเลิกฟูมฟายแล้วหันหน้าไปตามเสียงของจินที่ตอนนี้กำลังหันหน้ามาทางเขาเต็มตัว


“หิวข้าวด้วยไม่ใช่หรือไง คาซ..เมะ” ร่างสูงยื่นมือออกมาข้างหน้าพร้อมกับพูดด้วยท่าทางหลบตากับการพยายามจะเรียกชื่อของคนตัวเล็ก แต่ดูเหมือนว่ามันจะล้มเหลวนะ


คาเมะยิ้มกว้างทันที ร่างเล็กเดินเข้าไปหาจินอย่างช้าๆ เพื่อต้องการพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แสงประภาคารสาดส่องผ่านไปมาในจังหวะที่มือน้อยยื่นออกไปวางบนฝ่ามือใหญ่ที่รอรับก่อนจะกุมตอบกลับในทันที ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดถึงกันทำให้ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงการมีตัวตนของอีกคน เสียงคลื่นซัดสาดดังเป็นจังหวะขึ้นลงของกระแสคลื่นตามปกติ หากแต่หัวใจทั้งสองดวงกลับเต้นในรูปแบบที่ต่างออกไปจากเดิม ถึงแม้ในตอนนี้จะเป็นแค่เพียงการเริ่มต้น แต่นับจากนี้มันจะต้องค่อยๆ เพิ่มขึ้นทุกวันอย่างแน่นอน


“อย่ามาเกาะแขนได้ไหม อึดอัด!”
“อะไรกัน ที่จริงก็ชอบไม่ใช่เหรอ”
“กลับบ้านนายไปเลยไป”
“ไม่ไปหรอก จะอยู่กับจิน”
“นายนี่น้า...”
“คิคิ”

FIN

[ Hide More ]

รอยเท้าม้าทรงองอาจย่ำรัวลงบนกิ่งใบไม้แห้งดังกรอบแกรบพาให้นกป่าซึ่งบ้างหาอาหารตามพื้นดินบ้างเกาะบนกิ่งไม้พากันตีปีกบินหนีพรึ่บพรั่บ หากแต่บุรุษในชุดนินจาดำสนิทบนหลังม้ากลับใส่ใจมองแค่บุคคลในอ้อมแขนซึ่งพยายามตะกายตัวหนีทั้งที่ถูกผ้าปิดตาคาดเอาไว้จนมองเห็นเพียงความสลัวซึ่งมันไม่มากพอเลยที่จะจ้องทะลุให้เห็นเส้นทางที่กำลังถูกพวกนินจาป่าใจโฉดนำตัวมาอย่างอุกอาจเยี่ยงนี้


"ไอ้โจรป่าปล่อยข้าลงไปนะ!" แม้ทั้งสองมือจะถูกมัดด้วยเชือกหยาบแต่ริมฝีปากยังสามารถเป็นกระบอกเสียงเรียกร้องอิสรภาพเพื่อตนเองได้บ้าง องค์ชายฮิโรกิดิ้นปัดจนม้าทรงโคลงตัวเล็กน้อยทำให้มือเข้มต้องจับคุมบังเหียนด้วยความระมัดระวังยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อต้องบังคับม้าให้ลัดเลาะไปตามแนวเขาสูงชัน อันจะเป็นที่กักกันนักโทษกิติมศักดิ์อย่างสมฐานะแด่องค์ชายแห่งคามากุระ


"ตะโกนไปก็มีค่าเท่าเดิม แล้วองค์ชายจะปากมากไปทำไมกัน" นิชิกิโด เรียว บุตรชายหัวหน้าเผ่านินจาป่าพูดด้วยน้ำเสียงห้วนอย่างรำคาญใจ แต่อีกฝ่ายกลับดิ้นหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก


"ไอ้คนถ่อยพูดจาสามหาว เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!"

"ก็เพิ่งจะเรียกอยู่เมื่อกี้ว่าองค์ชายยังจะมาถาม"

"นี่เจ้า...!"

"เงียบ!!"


ชายหนุ่มหน้าตาคมคายตะคอกกลับด้วยเสียงที่ดังกว่าพร้อมตวัดบังเหียนม้าทรงให้หยุดเดิน ฮิโรกิชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันที่จะได้ตะคอกกลับไปอย่างใจคิด ลำตัวผอมบางก็ถูกกระชากลอยหวือให้กลับลงมายืนยังผืนดินที่แน่นแข็ง พลันมือขาวจัดที่ถูกพันธนาการก็ถูกลากถูลู่ถูกังให้เดินหายเข้าไปในถ้ำที่มืดสนิทซึ่งมาพร้อมกับกลิ่นไอความชื้นของสายน้ำ


"จะทำอะไร มันเจ็บนะ!"


โวยวายไปก็เท่านั้น เพราะนอกจากแรงกายที่อาจหาญเข้าข่มเหงทำร้ายด้วยการลากไปไหนต่อไหนโดยไม่ห่วงใยถึงสภาพขององค์ชายแห่งคามากุระเลยว่าจะบอบช้ำเพียงใด แม้แต่เสียงลมหายใจฮิโรกิก็ยังสัมผัสไม่ได้จากชายแปลกหน้าเลย


ไอความชื้นเริ่มเด่นชัดขึ้น กระแสเสียงลำธารดังเอื่อยอยู่ไม่ไกลราวกับว่ามันกำลังไหลรินภายใต้ฝ่าเท้าของเขาเอง คนหน้าหวานเริ่มห่อตัว ทั้งความหวาดกลัวที่พยายามไม่แสดงออกทั้งที่ใจสั่นเมื่อคิดถึงหนทางวันข้างหน้ากับความเลวร้ายที่เขาต้องเผชิญ


พวกโจรป่าที่ปลิดชีวิตคนไม่เหลือซากภายในพริบตา
กับตัวเขาที่อยู่ในสภาพไม่อาจต่อกรได้ อีกไม่นานก็คงจบชีวิตลงอย่างเดียวดาย


"ถ้าจะฆ่าข้าก็ฆ่าให้ตายตรงนี้เสียเลยสิ จะมัวพิรี้พิไรลากไปลากมาทำไม!" คนที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นพลันให้เรียวต้องเลิกคิ้วหันกลับไปมอง น้ำเสียงบอกชัดว่ากำลังหมดหวังแต่ดวงหน้ากลับเชิดอย่างถือดีทั้งที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทิฐิเยอะเหลือเกินนะ


"ไม่"


"เจ้าว่ายังไงนะ แล้วจะจับตัวข้ามาทำไม คิดจะจับข้าเป็นตัวประกันต่อรองกับทางการหรือไง" ฮิโรกิถามกลับเสียงรัวเร็วอย่างนึกกังวล แต่อีกคนกลับยิ้มขันเห็นเป็นเรื่องตลก


"ความคิดดีนี่"


"นี่เจ้า!"


"หุบปากแล้วก็ตามข้ามาเงียบๆ ไม่เช่นนั้น..." ชายหนุ่มเว้นเสียงเงียบหายเป็นช่วง นานจนองค์ชายแห่งคามากุระผู้ซึ่งอดทนกับการรอคอยอะไรนาน ๆ ไม่เป็นต้องเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงถือดีที่เป็นเอกลักษณ์


"ไม่เช่นนั้นเจ้าจะทำไมข้า"


"..............."


ความเงียบคือคำตอบ แต่คนหน้าสวยไม่คิดจะพอใจกับความว่างเปล่าที่ต้องเจอ


"บอกมาสิว่าเจ้าจะทำอะไรข้า!"


"..............."


เหมือนเหตุการณ์เดจาวูซ้ำซ้อน เสียงเงียบกริบแม้แต่ฝีเท้าของอีกฝ่ายก็ดูจะหายไป แต่แรงกระชากให้ออกเดินยังคงหนักหน่วงจนเจ็บแปลบ ฮิโรกิถอนหายใจก่อนจะยอมเดินไปเงียบๆ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะเสวนากับเจ้าพวกโจรป่าใจถ่อยพวกนี้นักหรอก


สักพักร่างผอมบางตามวัยแรกรุ่นก็ถูกพาเข้าไปในนั่งบนเตียงที่เขารู้สึกเหมือนแท่นหินที่ปูด้วยผ้าแพรบาง เงาดำสนิทเคลื่อนผ่านเข้ามาใกล้พร้อมกับกลิ่นกายชื้นเหงื่อของบุรุษเพศเข้ามาบดบังสายตาคล้ายกับเจ้าคนตัวหนากำลังจัดการกับสิ่งที่อยู่รอบกายเขา


หลังจากที่เรียวผูกเชือกที่มัดมือขาวบางต่อกับโขดหินข้างเคียงเป็นเส้นยาวพอให้เดินได้อย่างสะดวกภายในรัศมีห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่แต่ก่อนเคยเป็นโพรงส่วนตัวของเขาสำหรับงีบหลับหลบหนีจากผู้คน ชายหนุ่มมองท่าทางเหงาซึมของบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นถึงบุตรชายแห่งโชกุนผู้ปกครองประเทศ


"อยู่เงียบๆ ที่นี่จนกว่าข้าจะกลับมา"


"ไปไหน?"


ร่างหนาจุดไฟคบเพลิงให้แสงสว่างที่ไม่มากไปกว่าความสลัว ฝ่ามือเข้มดึงผ้าขึ้นมาปิดปากคลุมศีรษะก่อนจะหายวับไปกับเงาของเปลวเพลิงอย่างเงียบกริบ เป็นคำตอบที่แสนว่างเปล่าซึ่งองค์ชายฮิโรกิไม่อยากจะเผชิญกับมันไม่ว่าจะอีกกี่ครั้งก็ตาม

.
.

ภายหลังความโกลาหลรอบนอกตัวหมู่บ้านถูกจัดการเป็นไปอย่างเรียบร้อยหลังจากที่ทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่ลานหน้าบ้านของท่านหัวหน้าซึ่งเฝ้าคอยอยู่ก่อนแล้วด้วยท่วงท่าที่สงบไม่แตกต่างไปจากท่านผู้หญิงที่รีบบอกกล่าวให้เด็กในบ้านรีบหาน้ำท่ามาให้เหล่านินจาหนุ่มได้ผ่อนคลายหลังจากที่ต้องเจอศึกรอบด้านถี่ขึ้นตั้งแต่ที่กลุ่มเคียวดะปรากฏตัว


"รู้สึกว่าครั้งนี้จะเป็นทหารจากกองกำลังฝ่ายหน้านะครับท่านนิชิกิโด"


คำบอกเล่าจากหน่วยข่าวป่าเขตนอกทำให้ท่านหัวหน้ายกมือลูบเคราสีเทาเงินของตัวเองแผ่วเบาคล้ายกับกำลังครุ่นคิด ดวงตาคมเข้มของชายสูงวัยตวัดมองใบหน้าของผู้เป็นลูกชายที่ยืนห่างออกไปไม่ไกล


"แล้วทางด้านทิศเหนือในความดูแลของเจ้าล่ะเรียว มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่"


เกิดความเงียบชั่วอึดใจก่อนที่เรียวตาคมกริบจะมองตอบผู้เป็นบิดาแน่วนิ่ง


"ไม่มีสิ่งใดผิดปกติครับท่านพ่อ"


"อย่างนั้นหรือ..." ท่านผู้ปกครองเผ่าอุเอะโนะอิจิพยักหน้ารับทราบ "...ถ้าเช่นนั้น หัวหน้าหน่วยต่างๆ อยู่คุยกับข้าก่อน ส่วนพวกที่เหลือก็กลับไปพักผ่อนได้" สิ้นสุดคำสั่งทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปยังถิ่นฐานของตัวเอง โคคิอาศัยจังหวะที่ท่านผู้นำกำลังจะก้าวขึ้นเรือนรีบวิ่งไปดักหน้าจนชายชราแทบผงะกับใบหน้าแป้นแล้นที่เสนอตัวมาอย่างกระชั้นชิด


"เจ้ามีอะไรอย่างนั้นหรือทานากะคุง"


"คือข้า..." ชายหนุ่มถูมือตัวเองไปมาก่อนจะเงยหน้าจ้องตาตอบผู้อาวุโสกว่าด้วยสายตาที่มั่นคงจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "ข้าเจอเด็กพลัดหลงเข้ามาในเขตป่าอิงะของเรา เขาไม่เหลือใครแล้วเพราะงั้นข้าเลยอยากจะให้เขาอยู่กับพวกเราที่นี่ จะได้ไหมครับ!"


ชายชรามองท่วงท่าก้มกราบขอร้องสุดใจของเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วนึกไปถึงคืนที่ทั้งพ่อและแม่ของโคคิซึ่งกำลังท้องลูกคนที่สองถูกลอบสังหารเมื่อหลายสิบปีก่อน ในตอนนั้นโคคิเองก็เพิ่งจะพ้นผ่านวัยสิบขวบได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ การที่ต้องสูญเสียพ่อแม่และน้องชายที่เป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวไป ทำไมเขาซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่ารู้เห็นทุกสิ่งอย่างจะไม่เข้าใจ


"ถ้าเจ้าปรารถนาเช่นนั้น ข้าจะไปห้ามปรามได้อย่างไรเล่า"


โคคิเงยหน้าขึ้นพร้อมกับดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มใจ


"ขอบพระคุณท่านหัวหน้ามากครับ! ขอบพระคุณจริงๆ ครับ!" ท่านนิชิกิโดแย้มสรวลพร้อมกับตบไหล่แข็งหนักหน่วงก่อนจะพูดทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป


"ดูแลให้เหมือนน้องชายของเจ้า เขากลับมาแล้วนะ"


แค่เพียงประโยคเดียวน้ำตาลูกผู้ชายก็รินไหล โคคิหันไปมองเด็กชายที่นั่งตัวตรงห่างออกไปไม่ไกล ไม่ได้มีแค่ท่านนิชิกิโดที่คิดเช่นนั้น เขาเองก็คิดเห็นไม่ต่างกัน ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ แต่โคคิก็อยากจะเชื่อเหลือเกินว่า น้องชายของเขาได้กลับมาแล้ว...

.
.

"เอ่อ ข้าจะทำแผลให้นะ"


ยูริที่ถือตะกร้ายาสารพัดอย่างเดินตรงเข้ามาหาเด็กชายแปลกหน้าที่ตัวสูงโย่งจนต้องแหงนคอตั้งบ่าเพื่อจะเอ่ยถาม ฉับพลันใบหน้าเรียบตึงซึ่งกำลังมองไปรอบๆ หมู่บ้านก็หันพรึ่บมาที่ร่างเล็กซึ่งสะดุ้งโหยงก้าวถอยหลังเมื่อสบตากับดวงตาสีดำสนิทไร้แววประกายดั่งปีศาจอีกาดำที่ท่านพี่โคคิเคยเล่าให้ฟัง แต่พอเด็กชายกระพริบตาก็พบว่าดวงตาที่กำลังจ้องเขม็งมากลับไม่ได้เป็นเช่นที่เคยเห็น


หรือว่ายูริจะตาฝาดไปนะ


"ยุ่ง"


เอ๋..? เด็กชายตัวน้อยกระพริบตาปริบๆ คล้ายกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินมันจะเป็นความจริง ยูริยิ้มอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะพูดอีกครั้งในฐานะที่เจ้าตัวเป็นถึงบุตรชายของหมอยาประจำหมู่บ้าน อีกอย่างเขาได้ยินมาจากท่านพี่โคคิว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะสูญเสียครอบครัวมา มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่ยูริอยากจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ในวัยเดียวกัน เผื่อบางทีเด็กชายคนนี้จะได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง


"เจ้ามีแผลเต็มไปหมด ให้ข้าทำแผลให้นะ"


"ข้าบอกว่าอย่ามายุ่งกับข้า รำคาญ"


น้ำเสียงตอบกลับมาห้วนสนิทและดังชัดเจนโดยไร้ข้อกังขา แต่ถึงอย่างนั้นยูริก็ยังยืนนิ่งคล้ายกับจะพูดไม่ออกเป็นนาน


"ไงเจ้าหนุ่มน้อย อ้าว ยูริจัง อาสาทำแผลอีกแล้วเหรอ แล้วนี่รู้จักกันแล้วใช่ไหม" โคคิเดินยิ้มเข้ามาหาท่าทางอารมณ์ดี ชายหนุ่มกอดไหล่ทั้งยูโตะและยูริที่ดูเหมือนรายหลังจะไม่ร่าเริงอย่างที่เคยเป็น แต่เขาก็ไม่ทันได้สังเกตเพราะกำลังเห่อน้องชายคนใหม่ที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อเหมือนพี่มันไม่มีผิด


"ครับ ยูริอาสาทำแผลให้ข้า ใจดีจังนะครับ"


คำบอกเล่าของยูโตะที่มาพร้อมกับท่าทางยิ้มเก้อเล็กน้อย ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูไม่มีพิษมีภัยเลยสักนิด เด็กชายหน้าหวานขมวดคิ้วฉับด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ดวงตาเรียวเล็กเงยมองผู้มาใหม่อีกครั้งอย่างพิจารณา แต่พอดวงตาคมตวัดมองสบตากันอีกครั้ง รอยยิ้มไร้เดียงสากลับกลายเป็นกระตุกยิ้มร้ายชนิดที่ยูริไม่มีทางตาฝาดอย่างที่เข้าใจแน่นอน!


"ทั้งน่ารักทั้งใจดีเนอะยูริจัง แต่เดี๋ยวพี่ทำแผลให้เจ้าเด็กคนนี้เองดีกว่า ยูริไปดูคนอื่นๆ เถอะ ขอบใจเจ้ามากนะ" โคคิบอกด้วยรอยยิ้มจนตาเป็นขีด ก่อนจะพาน้องชายคนใหม่กลับไปยังบ้านของตัวเองที่อยู่อย่างเงียบเหงามาเป็นเวลานาน ทิ้งให้ยูริต้องมองตามไปอย่างเป็นกังวล ถึงเขาจะยังเด็กแต่ก็โตพอที่จะเข้าใจอะไรได้บ้าง


แต่สิ่งที่ยูริไม่เข้าใจคือพฤติกรรมน่าสงสัยของเด็กชายคนนั้น


"ยูริคุง ท่านพ่อของเจ้าเรียกไปด้านนู้นแน่ะ เห็นบอกว่าอยากจะได้ยาเพิ่ม" น้ำเสียงแหบห้าวแต่ก็ฟังดูละมุนละไมดังใกล้เข้ามาในจังหวะที่เด็กน้อยกำลังใช้ความคิด ยูริหันหลังกลับไปตามเสียงเรียกทั้งที่คิ้วยังขมวดพาให้คนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาถึงต้องเผลอขมวดคิ้วตาม


"คาเมะจัง..."


"เจ้ามีอะไรอย่างนั้นหรือ" คาซึยะทอดเสียงถามด้วยความฉงน ยูริจับชายเสื้อของคาซึยะพร้อมกับดึงเบาๆ เป็นการชักชวน


"ไปหาท่านพี่จินกันเถอะ ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับท่านพี่จิน ข้าร้อนใจนะคาเมะจัง" คาซึยะฟังแล้วเผลอสะดุดลมหายใจตัวเอง ยังไม่ทันที่จะได้ครุ่นคิดหาคำตอบที่เขาเองก็สงสัยในหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับชายผู้นั้น ยูริก็กระตุกชายผ้าให้อีกรอบ


"ท่านผู้หญิงบอกว่าท่านพี่จินไปฝึกสมาธิบนเขาลูกโน้น..." เด็กน้อยว่าพลางชี้ไปยังเขาลูกเล็กที่มองเห็นได้จากตรงนี้เด่นชัดพอสมควร คาซึยะมองตาม "...สองทุ่มข้าจะรอที่ชายป่าด้านหลังนะฮะ!" ยูริบอกเสร็จรวดเดียวก็วิ่งลัดเลาะผ่านผู้คนไปหาพ่อของตน โดยไม่ได้สนใจอาการค้างเติ่งของคาซึยะเลยแม้แต่น้อย


เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากตัวเองไปมา
จะปฏิเสธคำขอของเจ้าตัวเล็กได้ยังไงกัน ก็เล่นมัดมือชกเสียขนาดนี้

.
.

เปลวไฟจากคบเพลิงไหววูบตามกระแสลมที่ลอดผ่านเข้ามาตามช่องระบายอากาศซึ่งมีอยู่เพียงน้อยนิดบนหอคอยสูงเสียดทะลุเมฆขาว แต่ภายในกลับมืดมิดและเงียบฉี่ราวกับตัวอาคารจมลึกสุดใต้บาดาลก็ไม่ปาน กลิ่นเหม็นอับประทุเข้าจมูกกอรปกับเสียงกรุ้งกริ้งของโซ่กระทบห้องขังเหล็กดังมาให้ได้ยินมาเป็นระยะ ทำให้เด็กหนุ่มผู้ที่ไม่ค่อยจะคุ้นชินกับสภาพดิบเถื่อนต้องเผลอยกชายแขนเสื้อขึ้นปิดใบหน้าในบางครั้งที่รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย


"นักโทษของท่านหัวหน้าเผ่าอยู่ห้องด้านในสุดครับ" ชายฉกรรจ์ผู้เป็นทหารยามเฝ้าคุกแห่งนี้เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นตามลักษณะพื้นนิสัยของชนเผ่าก่อนจะปลีกตัวเดินห่างออกไปไม่ไกลในระยะที่มองเห็นได้ โทมะกระชับคบเพลิงในมือแล้วผลักบานประตูเหล็กแผ่วเบา แต่ก็มีผลทำให้เกิดเสียงเสียดสีก้องตลอดโถงทางเดิน


"ข้าขออนุญาตเข้าไปนะ" เด็กหนุ่มเอ่ยบอกเสียงเบาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปสำรวจด้านใน ครั้นพบว่าเด็กชายตัวเล็กที่เอาแต่พิงศีรษะกับขอบกำแพงยังคงไม่ไหวติง ดวงหน้าที่แลเห็นเพียงเสี้ยวมองตรงไปยังทิวทัศน์ด้านนอกผ่านช่องระบายอากาศซึ่งมีลมพัดโกรกเข้ามาเพียงบางเบา


ท่าทางที่ไม่อนาทรร้อนใจต่อการบุกเข้ามาหาของโทมะทำให้เด็กหนุ่มลอบถอนหายใจ ไม่บ่อยนักหรอกที่โทโมฮิสะจะจับเป็นมนุษย์ขึ้นขังในห้องลับเช่นนี้ แสดงว่าเด็กชายคนนี้ยังคงเอื้อประโยชน์ให้กับพวกพ้องตนได้มากพอสมควร แต่จะเป็นเหตุใดนั้นโทมะสุดจะคาดเดา เพราะเรื่องการปกครองเขาปล่อยวางตั้งแต่เพื่อนสมัยเด็กอย่างโทโมฮิสะประกาศเจตนาจะล้มล้างชนเผ่ามนุษย์ตามอุดมการณ์ของตนนั่นแล้ว


"ข้าต้องขอโทษแทนเพื่อนพ้องของข้าด้วยที่ละเมิดล่วงเกินเจ้าเช่นนี้ ข้าจะลองพูดกับโทโมฮิสะให้ปล่อยตัวเจ้าไป เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ" โทมะเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ ถึงแม้เงาสะท้อนวิบไหวจะเข้าซ้อนทับร่างน้อยแต่เด็กชายก็ยังไม่ไหวติง เขายังคงนิ่ง...


นิ่งเกินไปแล้ว!


โทมะเบิกตากว้างรีบรุดเข้าไปเขย่าร่างผอมบาง และมันก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อลมหายใจที่ยังสัมผัสได้เบาบางอย่างน่าใจหาย ดวงตาปริบปรือเหม่อไหวเลื่อนลอยคล้ายคนไม่ได้สติ เมื่อเลื่อนสายตาลงมาที่บริเวณข้อมือขาวโทมะแทบยกมือปิดปากไม่ทันกับสภาพแผลเหวอะหวะและเลือดที่ซึมไหลหายไปกับยูกาตะสีเข้ม


"ทหาร!! ทหาร!!"


เสียงโหวกเหวกโวยวายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พลอยทำให้เด็กชายตัวเล็กที่หายใจรวยรินขาดช่วงไม่เป็นจังหวะส่ายหน้าไปมาแต่มันกลับหนักอึ้งคล้ายกับร่างทั้งร่างถูกจองจำในน้ำแข็งก้อนมหึมา ดวงตากลมโตที่เคยสดใสหม่นแสงริบหรี่ลงแทบปิดสนิท สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าคมคายของชายแปลกหน้าที่ยูยะไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

.
.


เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้วแต่ตามแนวชายป่าหลังหมู่บ้านกลับยังมีหนุ่มสาวชาวนินจาเดินผ่านไปมาบ้างในระหว่างที่คาซึยะกำลังเดินไปยังที่นัดหมาย แต่ดูเหมือนว่ายูริจะยังมาไม่ถึง เด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดยูกาตะเนื้อบางสวมทับกันความหนาวด้วยฮาโอริสีเข้มกระชับสาบเสื้อเมื่อลมหนาวพัดผ่าน เส้นผมสีดำยาวถูกเปียรวบมัดไว้อย่างเป็นระเบียบเผยใบหน้านวลใสทอประกายท่ามกลางความมืดของราตรีที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์


มวลแมลงหิ่งห้อยค่อย ๆ บินเข้ามาคลอเคลียจากหนึ่งเป็นสองและเพิ่มจำนวนมากมายจนกลายเป็นเหมือนลูกไฟขนาดเท่าผลแตงโมเกาะกลุ่มบนไหล่ลาดบาง สักพักเสียงฆ้องจากลานกลางหมู่บ้านก็ตีประกาศบอกเวลาสองทุ่มตรง คนตัวเล็กยังคงยืนนิ่งรอคอยเด็กชายตัวน้อยอย่างสงบ แต่จนแล้วจนรอดเวลาที่แสนเชื่องช้าก็ผ่านพ้นไปจนคาซึยะเริ่มร้อนใจ


หรือว่ายูริแอบไปหาจินก่อนหน้านี้แล้ว
บางทีเด็กชายอาจจะทนรอเขาไม่ไหวถึงได้หายไปเพียงลำพัง

คนตัวเล็กละล้าละลังเพียงครู่ก็ตัดสินใจเดินมุ่งตรงไปยังทิศทางของภูเขาที่มองเห็นเป็นเงาตะคุ่ม คาซึยะมองซ้ายขวาด้วยความกังวลใจเนื่องจากสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็ยังนับว่าเป็นโชคดีที่ยังมีแสงหิ่งห้อยคอยนำทางให้มองเห็นแสงสว่างได้บ้างแม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม




"ยูริคุง!"


คาซึยะป้องปากตะโกนเรียกหา เผื่อเด็กชายจะได้ยินเสียงของตัวเองบ้าง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงเสียดสีของยอดไผ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเป็นแนวยาวเรียงตัวโอบล้อมภูเขาฮาคะอันเป็นตำนานแห่งความน่าสะพรึงกลัว แต่ดูเหมือนร่างเล็กจะไม่ล่วงรู้ถึงคำกล่าวขาน ถึงได้เดินดุ่มตรงเข้าไปอย่างไม่ลังเล


ทันทีที่ก้าวเข้าไปในเขตแดนของพื้นที่เนินเขา หิ่งห้อยนับร้อยก็กระจายหายไปจนบริเวณรอบด้านมืดสนิทลงทันตา เสียงกึกกักของปลายไม้แห้งที่หล่นลงมาจากต้นตามแรงลมทำให้ร่างน้อยผวาตื่น ดวงตาสีเขียวมรกตกวาดสายตามองไปรอบด้านหลังจากที่เริ่มชินกับความมืดก็พบเพียงซากปรักหักพังบ่งบอกให้รู้ว่าแต่เดิมที่นี่คงเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์มาก่อน


"ยูริ!"


คาซึยะลองตะโกนเรียกหาเด็กน้อยอีกครั้ง แต่เสียงที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงสะท้อนกลับของตัวเองเท่านั้น เด็กหนุ่มก้าวเหยียบขั้นแรกของบันไดสูงชันซึ่งหายไปกับความมืดไม่รู้จุดสิ้นสุด ยิ่งก้าวขึ้นไปสูง ลมพายุยิ่งพัดแรงจนต้องยกชายแขนเสื้อปิดบังลมปะทะใบหน้า คาซึยะใจเต้นไม่เป็นส่ำได้ยินแต่เสียงรองเท้าเกี๊ยะของตัวเองในขณะที่ก้าวเดิน


ต๊อก ต๊อก ตึงตึงตึง!!!


วัตถุดำมืดขนาดใหญ่กลิ้งลงมาจากปลายบันไดด้วยความเร็วที่คาซึยะมองไม่ทันว่าสิ่งนั้นคืออะไร เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือกเกาะราวบันไดด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาสวยเบิกโพลงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบนที่รับรู้ได้เพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมอย่างน่าสะพรึงกลัว


คาซึยะหมุนตัววิ่งกลับลงบันได แต่ก็ชะงักหยุดปลายเท้าไว้เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายูริอาจจะกำลังอยู่ข้างบน ซึ่งตัวเขาเองไม่อาจจะรับประกันความปลอดภัยให้กับเพื่อนตัวน้อยได้เลย บางทียูริอาจจะกำลังอยู่กับจินหรือไม่เด็กน้อยอาจจะหลงทางอยู่ที่ไหนสักแห่ง


ความเป็นห่วงผลักดันให้คนตัวเล็กกลั้นใจก้าวไปข้างหน้า แต่ทันทีที่หันกลับไปก็พบกับกลุ่มเงาดำวูบมุ่งตรงเข้ามาจ่อชิดใบหน้าในระยะใกล้ คาซึยะก้มตัวหลบในเสี้ยววินาทีจนสะดุดขั้นบันไดลื่นไถลลงไปถึงสองขั้นพาให้ผิวอ่อนบริเวณข้อเท้าถลอกจนเป็นแผลเลือดไหล หากแต่กลุ่มเงาดำที่พุ่งตกลงไปกลับหยุดนิ่งค้างในอากาศก่อนจะลอยหวือเข้ามาหาร่างเล็กอีกครั้ง


"ไม่นะ..."


คาซึยะพึมพำพร้อมกับตะกายร่างลุกขึ้นวิ่งหนีไปยังด้านบนด้วยความรวดเร็ว เสียงลมหายใจถี่หนักของตัวเองถูกกลบทับด้วยแรงหวืดของสายลมมากมายรอบกาย เม็ดเหงื่อที่ผุดตามใบหน้าหยดไหลหากแต่คาซึยะไม่ได้ใส่ใจ ทันทีที่รู้สึกถึงปลายทางด้านหน้าก็เหมือนกำลังขาจะไม่มีแรงเสียดื้อๆ เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นขาวก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกถึงแรงลมมหาศาลที่พุ่งเข้าหาตัว

ควับ!

เสียงวัตถุแหวกอากาศมาพร้อมกับแสงเงาวับวิ่งผ่านเหนือใบหูสวยไปเพียงระยะกลั้นใจมุ่งเข้าใส่กลุ่มเงาดำที่กำลังเคลื่อนเข้ามาหาในระยะประชั้นชิด เสียงของสัตว์ป่าร้องลั่นพร้อมกับร่างสีดำทะมึนมีหนามรอบตัวกลิ้งหล่นลงแทบเท้าจนคาซึยะรู้สึกถึงแรงหนักอึ้งของมัน


ดวงตาสวยเปิดพรึ่บขึ้นมองแล้วก็ต้องขยับเท้าเข้าหาตัว หลบหนีสัตว์รูปร่างประหลาดที่ไม่เคยเห็น เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทีละนิดทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนซึ่งประกาศตัวชัดเจนไม่ปิดบังด้วยรูปร่างสูงใหญ่คุ้นตาในชุดนินจาสีดำสนิท ดวงตาสีแดงประกายเพลิงจดจ้องมองตรงมาที่เขาพร้อมกับสายลมที่พัดวูบมา


"คุโรคาเสะ เม่นดำประจำสุสานน่ะ เวลามันหมุนตัวเร็วๆ จะมองเห็นเหมือนพายุสีดำ" ร่างสูงแกร่งอธิบายพร้อมกับเขี่ยซากสัตว์ร้ายให้ถอยห่างออกไปจากเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งห่อตัวด้วยความหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป มือหนาใหญ่ยื่นออกมาช่วยพยุงให้ร่างเล็กสามารถหยัดกายขึ้นยืน คาซึยะเผลอขยับกายเข้าใกล้คนตัวหนาเมื่อพิจารณาคำบอกเล่าที่เพิ่งผ่านหูไป


"สุสาน?"
เด็กหนุ่มพึมพำพร้อมกับมองไปรอบตัวที่มีแต่ความมืดสนิท


"ใช่ ภูเขาฮาคะเป็นสุสานฝังศพเหล่านักโทษ ข้าถึงได้ข้องใจว่าเหตุใดจึงเห็นเจ้าโผล่มาที่นี่ในเวลาดึกดื่นค่อนคืนเยี่ยงนี้"


"เพิ่งจะสองทุ่ม..."


คำพูดต่อประโยคถูกกลืนหายไปเมื่อสบตากับดวงตาประกายเพลิงที่จ้องมองเขม็งมาคล้ายกับกำลังคาดโทษราวกับว่าคาซึยะเป็นเด็กไม่ประสา ทั้งที่ดูจากลักษณะภายนอกแล้วเขาและหมอนี่อายุก็คงไม่ต่างกันมากมายนัก ในจังหวะที่กำลังจะเอ่ยปากถามเรื่องของยูริ ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าหาอ้อมกอดแกร่งพร้อมกับที่จินเบี่ยงตัวหลบกลุ่มเงาดำซึ่งพุ่งหวืดตรงเข้ามาหา ก่อนจะใช้มีดสั้นตวัดผ่าเจ้าสัตว์ร้ายออกเป็นสองท่อน


"ดูเหมือนพวกมันจะตามกลิ่นของเจ้ามา"


จินบอกเสียงเรียบพลางมอบไปรอบกายซึ่งสามารถมองเห็นแววตาสัตว์ป่าวิบไหวในความมืด ตามปกติแล้วประสาทตาของเม่นดำรับรู้ได้ไม่ดีนักและที่สำคัญสัตว์พวกนี้ถึงแม้จะดูน่ากลัวแต่มันไม่เคยมุ่งหมายทำร้ายมนุษย์เช่นนี้มาก่อน บางทีถ้าไม่เพราะกลิ่นกายของคาซึยะดูแปลกสำหรับมัน หรือถ้าแย่ไปกว่านั้น บนหุบเขาแห่งนี้อาจมีบางอย่างที่ผิดปกติไป


"ข้าจะไปส่งเจ้าที่หมู่บ้าน" จินบอกพลางจับจูงมือป้อมให้ออกเดิน แต่คนตัวเล็กกลับยื้อตัวเอาไว้


"เดี๋ยวก่อน ยูริคุงมาหาเจ้าที่นี่ ข้าเกรงว่าเขาอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย" ร่างสูงขมวดคิ้วฉับ ดวงตาคมกล้าจดจ้องใบหน้างามพิจารณาเพียงเสี้ยววินาทีก็ตัดสินใจดึงคนตัวเล็กให้เข้าไปหลบในซอกหินซึ่งมีพื้นที่จำกัดทำให้คนตัวสูงต้องดึงร่างเล็กหลบเข้าไปอยู่ระหว่างหว่างขาตนเอง


"หากคุยกันด้านนอกสายลมคงพัดกลิ่นของเจ้าฟุ้งไปทั่วหุบเขา ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนถ้าแห่กันมาทั้งฝูงคงรับมือลำบาก" บอกพลางยิ้มกริ่มอย่างไม่น่าไว้ใจ แต่เหตุผลที่ยกอ้างมาคาซึยะก็ทักท้วงได้ไม่เต็มเสียงนัก คนตัวเล็กยื้อกายถอยห่างออกมาแต่แผ่นหลังก็ติดกับกำแพงหินหยาบเสียนี่


"ส่วนยูริข้าไม่เห็นว่าเจ้าเด็กแก่แดดนั่นจะโผล่มา สงสัยว่าเจ้าคงถูกหลอกเสียแล้วกระมัง"


"กล่าวหา ยูริคุงไม่ใช่คนแบบนั้น บางทีอาจจะกำลังหลงทางอยู่ก็ได้" คาซึยะค้านตาโต เพราะนึกถึงตอนที่เด็กน้อยชวนมาหาดูท่าทางร้อนใจชอบกล แต่คำพูดแก้ต่างของคนตัวเล็กกลับทำให้จินเลิกคิ้วทำหน้าขัน ภูเขาฮาคะถึงแม้จะเป็นสุสานแต่ก็ไม่มีสิ่งใดที่น่ากลัวอย่างที่คิด ทั้งเขาและยูริบางทีก็แอบเข้ามาบ่อยๆ ราวกับเป็นลานเด็กเล่น แต่ด้วยชื่อและตำนานที่เล่าต่อกันมาทำให้ภูเขาแห่งนี้คงความน่าสะพรึงกลัวอยู่เสมอ


"แค่ไม่กี่วันเจ้าก็ดูคนออกแล้วหรือ ถ้าเช่นนั้นช่วยบอกทีสิ ว่าข้าเป็นคนแบบไหนกัน" ถามออกมาเหมือนอยากจะรู้จริงจัง คาซึยะทำหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าคนตัวสูงจะกล้าถามออกมาแบบนี้ ครั้นพอเงยหน้าสบตาก็พลันต้องหลบวูบ มือเล็กที่วางนาบบนแผ่นอกแกร่งเริ่มกำแน่นด้วยอารมณ์กระดากที่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก


"เจ้า.. เจ้าก็เป็นเจ้า เหตุใดต้องถามหาตัวตนจากข้าด้วย"


"หืม... งั้นหรือ" คนตัวสูงพึมพำถามเสียงแผ่ว นิ้วเรียวยาวแตะขมับสวยก่อนจะเลื่อนลงมาจับปอยผมด้านหน้าที่หลุดลุ่ยทัดใบหูขาวให้อย่างเบามือ คาซึยะช้อนตาขึ้นมอง


"ข้าเปิดเผยตัวเองถึงขนาดนี้ เจ้าเองจะไม่ล่วงรู้บ้างเลยหรือ"


คาซึยะนึกโทษตัวเองที่เผลอไปสบตาดวงตาสีแดงเข้มในเวลาที่เจ้าตัวพูดประโยคนี้ออกมา สายลมภายนอกยังคงพัดหวีดหวิวนำพาความหนาวเย็นมาเป็นระยะ หากในตอนนี้คาซึยะกลับรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เม่นดำที่ว่าน่ากลัวยังแพ้ราบคาบเมื่อเจอกับบุรุษแสนกะล่อน


"ถ้ายูริไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้าก็จะกลับหมู่บ้าน"


คนตัวเล็กรีบบอกเสียงเร็วพร้อมกับดึงตัวเองออกจากบรรยากาศอันตราย ก่อนจะรีบวิ่งลงบันได โดยมีร่างสูงเดินตามมาติดๆ ในจังหวะที่สายลมพัดวูบมาแค่เพียงแวบเดียว คาซึยะรู้สึกถึงอณูอากาศสีดำขมุกขมัวเคลื่อนผ่านใบหน้าไปอย่างเชื่องช้า คนตัวเล็กชะงักกึกพร้อมกับหันหลังกลับไปมอง


"อาคานิชิ..."


คนตัวสูงเลิกคิ้วเมื่อถูกเรียกขาน ครั้นพอจะเอ่ยปากถามก็เหมือนริมฝีปากถูกแช่แข็ง คาซึยะตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าอณูอากาศสีดำนั้นกำลังแผ่ปกคลุมร่างของคนตัวสูงเอาไว้ราวกับพันธนาการที่ไร้ซึ่งกายหยาบกำลังขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ อย่างน่าตกใจ


ร่างเล็กก้าวถอยร่นลงมา แต่อณูอากาศสีดำกลับลอยหวือขึ้นไปด้านบนก่อนจะหายลับไปกับความมืดมิดที่คาซึยะมองขึ้นไปพบเพียงหมอกสีดำแผ่กระจายคละคลุ้ง


อาคานิชิ!


TBC.

[ Hide More ]